Het is al even gelden dat ik de site bijgewerkt heb. Er is dus in de tussentijd best wel weer veel gebeurt. Ten eerste ben ik nog wel lang in de weer geweest met mijn vinger. Ik ben nog diverse keren terug geweest bij de handspecialist en ben nu eindelijk zover dat ik weer mag gaan trainen. (Kun je nagaan, ben ik dus al vanaf mei mee bezig....) Aankomende zondag ga ik dus voor het eerst sinds het N.K. weer spelen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat. Verder heb ik ook lekker genoten met mijn gezin van een welverdiende vakantie. We zijn lekker met ons vieren naar de Veluwe geweest. Heerlijk middenin de bossen. (Soms hebben we ook genoten van het oerhollandse regenweer...) Maar goed, inmiddels gaan de kinderen weer naar school en komen we weer in het normale ritme. En begint het badminton weer te kriebelen. Ik ga jullie weer op de hoogte houden van mijn belevenissen!

Vandaag, een kleine week later, mocht ik weer aanschuiven bij dokter Berretty, om de stand van zaken te bespreken. Hoe is het gegaan met de pijn, met het bewegen en met de beide hulpmiddelen. Ik kon hem mededelen dat de pijn minder was, ik met bewegen verder kom en dat ik inmiddels gewend ben aan de klittenbandjes en het kokertje. Wel heb ik onder de klittenbanden een blaar gekregen, dus daarom draag ik eronder een 'kousje' tegen de toch wel scherpe randjes. Dat was een prima oplossing, maar dokter Berretty vond dat hij de klittenbandjes toch ook met een soort vilt kon bekleden, dus dat heeft hij gedaan. Verder heeft hij de koker ook iets beter pas gemaakt. Door het warme weer zijn mijn vingers de ene keer dik en de andere keer wat dunner. Er is nu een stukje uitgehaald en dit stukje wordt nu bij elkaar gehouden door klittenband. Hierdoor kan ik hem strakker of juist losser maken. Ook de koker is nu bekleed met vilt, wat meer draagcomfort geeft. Ik moet het tenslotte 3 maanden dragen, dus is het wel prettig dat ik het ook echt om kan houden. Uiteraard ging dokter Berretty mijn vinger ook nog onderzoeken. Hij vond de vinger nog wel te dik, maar vond idd dat hij beter kan bewegen. Daarnaast merkte hij ook nog dat er net onder mijn vinger ook iets niet goed zit. In de peeskoker voelde hij iedere keer de pees wegschieten. En niet alleen bij mijn middelvinger, maar ook bij mijn pink. (wat ik erg raar vind, omdat die vinger niet klem heeft gezeten) Waarschijnlijk heeft die pees ook een flinke klap gehad en is ook nu nog steeds geïrriteerd. Dit mag dan weer niet te lang gaan duren, anders krijgen we hier ook weer problemen. Over 3 weken moet ik terugkomen en dan bekijkt dokter Berretty of er spuiten in gezet moeten worden. Ik hoop het niet, want daar heb ik het niet zo op. Maar goed, zover is het nog niet. Voorlopig houden we hetzelfde regime aan van oefenen, ontlasten, oefenen en ontlasten.

Vanmorgen had ik een consult bij een handspecialist. (Ik had daar nog nooit van gehoord) Mijn eigen arts vond het herstel van mijn vinger niet goed gaan en vond, met het oog op het feit dat ik toch wel erg afhankelijk ben van mijn handen, het wel belangrijk dat mijn vinger goed geneest. Vandaar dat ik vanmorgen bij dokter Berretty aanschoof aan zijn behandeltafel. Als eerste volgde er een onderzoek van mijn vinger. Tijdens dit onderzoek werd al snel duidelijk dat het echt niet goed zit met mijn vinger. Vooral het feit dat mijn vinger steeds op 'slot' schiet en dan eerst moet 'knakken' voordat ik hem weer kan bewegen, vond hij zorgelijk. Hij wilde eerst nogmaals de foto's bekijken die in mei gemaakt waren. Voornamelijk om uit te sluiten dat er toch niet een klein stukje bot in mijn gewricht zit. Gelukkig was dit niet het geval. Helaas moest hij daarna wel concluderen dat mijn banden wel echt kapot waren geweest en nu eigenlijk niet goed genezen zijn. Er is veel littekenweefsel aanwezig rond, maar ook in het gewricht. (Dit veroorzaakt dus ook de slechte bewegingsmogelijkheid en het 'knakken') Daarnaast hield ik ook door het rolstoelrijden de blessure in stand. Dit maakt het allemaal wel een beetje lastiger. Om de blessure te verhelpen, moet ik veel bewegen met de vinger, maar dat mag niet belast gebeuren. Tijdens het bewegen moet ik dan ook met speciale klittenbanden mijn wijsvinger en mijn middelvinger aan elkaar koppelen. Maar als ik ga rollen, dan moet ik het gewricht ontlasten en heb ik hiervoor een soort koker om mijn vinger gekregen. Je snapt natuurlijk dat dit niets voor mij is. Maar goed, ik wil wel dat mijn vinger zo goed mogelijk geneest, dus ik ben wel heel goed bezig hoor! Ook al heeft dokter Berretty al wel gezegd dat het nooit meer echt overgaat. Hij heeft ook nog een operatie besproken, maar dat is eigenlijk geen optie. Het opereren van een vingergewricht is zo'n micro operatie, dat de kans dat je meer littekenweefsel in het gewricht terug krijgt heel reëel is. Dus zoals ik al zei, eigenlijk geen optie. Dus oefenen, ontlasten, oefenen, ontlasten dan maar. Woensdag moet ik weer terugkomen en dan wordt het allemaal opnieuw bekeken. Ik hou jullie dan weer op de hoogte.

Vorige week werd ik benaderd door Theo Plasschaert (foto) voor een interview voor het blad Badmintoninfo. Rob Taconis, bij velen in de badmintonwereld bekend en eindredacteur van dit blad, vond dat er maar eens wat meer aandacht voor het aangepast badminton moest komen en had Theo gevraagd contact met mij op te nemen voor een interview. Ten eerste superleuk dat Rob het aangepast badminton bekendheid wil geven en ten tweede superleuk dat hij hiervoor aan mij gedacht heeft. Eerlijk gezegd voelde ik me gevleid, maar ook wat nerveus. Voorheen werd voor zulke stukjes eigenlijk altijd Carol gevraagd. (Iets wat ik eerlijk gezegd niet zo heel erg vond, omdat zij er gewoonweg een stuk beter in was als ik ben.) Zodoende ging ik vanmorgen toch wat nerveus richting Vianen waar we bij het van der Valk hotel hadden afgesproken. Dat nerveus zijn was helemaal niet nodig bleek achteraf. Theo was al aanwezig en door zijn jarenlange ervaring en prettige persoonlijkheid was ons gesprek direct gewoon gezellig. We hebben ruim een uur over badminton gepraat. Over de verschillen tussen het aangepast badminton en het reguliere badminton, dat aangepast badminton nog geen paralympische sport is en waarom niet, over mijzelf en nog veel meer. Ik ben echt benieuwd wat er dadelijk uiteindelijk in het stukje komt te staan. Theo zou het stukje eerst nog naar mij toesturen, zodat ik er evt. commentaar op los kan laten. Dus ik weet dan wel wat erin komt.... Jullie moeten echt even wachten tot september! Tegen die tijd zal ik jullie er nog wel aan herinneren als het blad verschijnt.

Het is al even terug dat ik de site heb kunnen updaten. Computers zijn meestal prachtige dingen, maar vergen zo af en toe ook wat onderhoud. Het plan was dus om de nieuwe windowsversie op mijn pc te installeren. Dit lukte ook wel, maar om daarna het programma te installeren waarmee ik mijn website altijd bijhoud, dat was een iets ander verhaal. Maar goed, uiteindelijk is het gelukt, dus ik zal jullie weer helemaal op de hoogte kunnen houden! Ik zal beginnen met de laatste weken nog even door te nemen. De volgorde is hierdoor beetje anders dan normaal. Ik begin nu eerst met het toernooi in Rijen, daarna de aanloop naar het N.K. en daarna het N.K. Veel leesplezier!

Deze zaterdag werd het toernooi gehouden bij de Bever in Rijen. Een beetje een thuiswedstrijd voor mij. Ik heb hard gedubd of ik mee zou spelen, want mijn vinger zat nog steeds in de spalk. Enerzijds wilde ik mijn kansen voor het N.K. niet verprutsen, anderzijds wilde ik ook weten hoe het ging met mijn vinger en vond ik het vervelend om Lia (mijn dubbelmaatje) alweer af te moeten zeggen. Daarbij was het toernooi dicht bij huis, dus ik kon het in ieder geval proberen, toch? Uiteindelijk was ik dan toch nog wel zo wijs dat ik alleen de dubbel gespeeld heb en niet ook nog de enkel. Dit was achteraf ook maar goed, want alleen de dubbelpartijtjes waren al genoeg voor mijn vinger. Als ik dan op de baan sta, dan ga ik er altijd helemaal voor! Wat dan toch ook wel weer grappig was om te zien, is dat ze dan toch nog vrij veel op Lia speelden tijdens de wedstrijden en niet op mij. Terwijl ze op mij deze keer waarschijnlijk veel makkelijker konden scoren. Macht der gewoonte denk ik.... Maar goed, ondanks de pijn die toch best wel heftig was af en toe, hebben Lia en ik toch de eerste plaats kunnen bemachtigen. Dit gaf voor het N.K. een goed gevoel.

De 2 weken tot aan het N.K. heb ik eigenlijk niet gespeeld. Woensdag 16 juni mocht de spalk van mijn vinger af. Weer even wennen hoor! (Hoewel ik er wel heel erg blij mee was, want ik was die spalk echt zat...) Maar doordat ik na het toernooi in Rijen toch wel veel last had gehad, had ik toch besloten om tot het N.K. niet te trainen met mijn hand. Maar goed, ook al speel je dan niet, in je hoofd ben je er toch wel veel mee bezig, dus ook daarmee ben je jezelf aan het voorbereiden. En niet zonder resultaat zoals nu is gebleken......

Zaterdag 26 juni. Het was zover! De Nederlandse Kampioenschappen. Zoals iedereen ging ik er naartoe met de bedoeling weer met 3 gouden medailles naar huis te gaan. Of dit zou lukken was nog maar de vraag, want mijn vinger was (en is) nog niet hersteld. Toch wilde ik alles eruit halen wat erin zat, hoe het daarna met mijn vinger zou gaan, was weer van latere zorg. Als laatste toernooi van dit seizoen kun je zoiets nog wel uithalen vond ik. Zogezegd, zo gedaan. De eerste wedstrijd kon ik lekker rustig warm worden. Ik moest uitkomen tegen Henna Foppen van mijn eigen club, dus ik wist hoe te spelen tegen haar. Deze wedstrijd was dus ook vrij snel beslist met 21-2 en 21-1. Daarna mocht ik direct tegen de nummer 2 van Nederland. Hoewel bij deze partij wel alles uit de kast moest, kon ik hem toch in 2 sets op mijn naam schrijven. De uitslagen waren 22-20 en 21-17. Nadat ik van Ilse van de Burgwal had gewonnen, was het damesenkel toernooi voor mij vrij relaxed. De overige enkelpartijen voor die eerste dag heb ik overtuigend gewonnen. Ondertussen was ook het gemengd dubbel van start gegaan. Marcel en ik mochten als eerste uitkomen tegen het koppel Jordy Brouwer/Nicole Dielissen. Deze pot eindigde in de stand 21-6 en 21-7. Hierna mochten Marcel en ik tegen Mario Biekmann/Lia Schuuring spelen. Op het toernooi in Almere hadden Marcel en ik nog 3 sets nodig om van hen te winnen, maar vandaag lukte het in 2 overtuigende sets. De standen waren 21-10 en 21-6. Maar we waren nog niet klaar voor vandaag, want Marcel en ik mochten ook nog spelen tegen Ronald Stapelbroek/Neomi Kerssemakers. Marcel en ik waren inmiddels goed op dreef en maakten deze partij uit met 21-4 en 21-4. Voor de eerste dag genoeg gemengd dubbels gespeeld. Het dames dubbel was aan de beurt. Ik mocht samen met Lia tegen Henna Foppen/Sanneke van der Vliet spelen. Ondanks de vermoeidheid, de hitte en de pijn in mijn vinger, wonnen Lia en ik ook deze dubbel. 8 partijen gespeeld vandaag, dus even genoeg. Tijd voor een verfrissende douche in het hotel en daarna weer terug naar de sporthal voor een warm en koud buffet. Dit was echt heel goed, zoals trouwens de hele organisatie! Petje af voor alle mensen die dit toernooi hebben helpen organiseren. Ze hebben er echt veel werk van gemaakt! Na het eten weer terug naar het hotel om uit te rusten en voor te bereiden voor de volgende dag.

Zondag 27 juni. Tweede dag van het toernooi. Gisteren goed nagedacht over het intapen van mijn vinger. Ik heb toen een andere manier bedacht om mijn vinger toch nog wat extra steun te geven, want eerlijk gezegd, hij wordt er niet beter van..... (Lag wel in de lijn der verwachting, maar is toch hinderlijk.) Zoals ik hem nu ingetaped had, was inderdaad wel beter. Niet dat ik er nu geen last meer van had, maar toch wel wat minder. En dat was, met de 6 wedstrijden die ik nog moest spelen vandaag, toch weer mooi meegenomen. Deze ochtend begonnen we met het gemengd dubbel. Marcel en ik speelden tegen Timo Bakker/Inge Bakker een lekkere pot. De stand werd 21-7 en 21-8 in ons voordeel. Die was vast weer binnen! Over op de dubbel. Lia en ik speelden tegen Inge Bakker/Neomi Kerssemakers een stand van 21-8 en 21-8. Nog maar 1 dubbel winnen en het goud is binnen.....  Maar eerst tijd voor een enkelspel tegen Sanneke van der Vliet. Deze pot was snel bekeken en ook hiervoor gold, nog 1 te gaan voor goud! Hierna was het tijd voor de eerste beslissende wedstrijd. De dubbel tegen Ilse v/d Brugwal/Nicole Dielissen. Dit werd een leuke spannende partij. Beide koppels waren uiteraard vastbesloten om te winnen. De stand werd uiteindelijk 24-22 en 21-13 in ons voordeel. De eerste gouden plak was binnen! Hierna was de beslissende partij van het gemengd dubbel aan de beurt. Marcel en ik mochten uitkomen tegen Hans Mc Daniel/Ilse v/d Burgwal. Deze partij ging in het begin redelijk gelijk op, maar uiteindelijk mochten Marcel en ik ook hiervoor de Nederlandse titel meenemen. Restte mij nog 1 laatste partij. Het enkelspel tegen Inge Bakker. Het was een leuke pot, maar uiteindelijk heb ik ook deze partij overtuigend op mijn naam weten te zetten met 21-9 en 21-12. Hiermee was mijn derde gouden plak een feit en kwam er een einde aan een goed georganiseerd toernooi. Na de prijsuitreiking, waarbij ik overigens ook nog voor mijn 1e plaatsen op het E.K. in de bloemetjes werd gezet, gingen we weer richting Tilburg. Moe, maar zeer tevreden.

Vanmiddag dacht ik, laat ik eens kijken of de wereldranking al is aangepast na het E.K. En jawel hoor, de resultaten waren inmiddels verwerkt. Dat betekende voor mij dat ik nu op drie onderdelen op de eerste plaats sta op de wereld ranglijst! Echt helemaal te gek! Voor het gemengd dubbel sta ik wel op een gedeelde eerste plaats, maar toch een eerste plaats! Daar doe je het uiteindelijk toch allemaal voor. Maakt mijn blessure weer een beetje goed. Nog 2 weken te gaan in de spalk en daarna ??? Ik ben echt benieuwd of ik dan al weer kan gaan spelen, want het N.K. komt alweer erg dichtbij.....

Op de eerste dag van het E.K. stond ik 's morgens met Marcel warm te slaan, toen ik met mijn vinger tussen mijn band en de hoepel kwam. (en dat is niet handig als je rolstoel rijdt....) Dit deed direct nogal pijn, maar ik kon hem nog bewegen, dus waarschijnlijk niet echt iets aan de hand. De volgende dag toch maar even ermee langs de dokter van het toernooi gegaan, en die constateerde een gekneusde vinger. Hij had toen enige aanwijzingen aan de fysiotherapeut gegeven om hem in te tapen, dus ik weer gewoon doorspelen..... Dinsdag waren we thuisgekomen en gisteren ben ik dan toch nog maar even naar mijn eigen huisarts gegaan. Deze vermoedde gescheurde gewrichtsbandjes en stuurde mij door om er foto's van te laten maken. Hierop waren idd gescheurde bandjes te zien en tevens diverse botscheurtjes. Nu zit ik dus met twee vingers aan elkaar ingetaped en mag ik over 3 weken weer terugkomen. Dan wordt er verder gekeken wat er dan gedaan wordt. Tot die tijd rust, rust en nog eens rust. Ik hoop dat ik voor het N.K. in juni weer hersteld ben....

Gisteren was er helaas geen tijd om een up-date te maken. Vandaar dat ik nu 2 dagen ineens doorgeef. Gisteren hadden we een drukke dag. De hele dag door hebben we gespeeld. Ik mocht uitkomen in de enkel en in het damesdubbel. Alle partijen die ik gisteren heb gespeeld, heb ik winnend kunnen afsluiten. Helemaal te gek! Dit hield voor mij in dat ik vandaag uit mocht komen in de finale voor de damesdubbel en het gemengd dubbel. Gisterenavond was er een spelersavond. Dit was een uitgebreid diner van 3 gangen met achtergrondmuziek van een live bandje. Voor het toetje werd er nog een bingo gedaan. Iedereen had aan het begin een mok met wat lekkers en een presentje gekregen. Onder de mok bleek een nummer te staan, wat jouw bingogetal was. Hebben we als Nederlands team alvast drie prijzen in de bingo gewonnen! Een goed voorteken voor vandaag was dat.... Na de spelersavond hebben we met ons allen nog heerlijk buiten gezeten. Echt lekker zo na een hele dag sporthal. Daarna heerlijk gaan slapen, want vandaag moest het natuurlijk allemaal gebeuren.

Vanmorgen moest ik om 9:40 uur aan de bak. Eerst een singel tegen de Duitse Monika Meinhold. Deze singel werd vrij gemakkelijk door mij gewonnen. Om 11 uur mocht ik weer een singel spelen, nu tegen de Israëlische Shulamit Dahan. Deze singel werd ook in mijn voordeel besloten, dus de tweede plaats was door mij behaald! Hierna was de damesdubbelfinale aan de beurt. Ilse en ik hadden in de poule ook al tegen dit Zwitserse koppel gespeeld, dus we wisten al een beetje wat goed werkt tegen hun. Dit verliep dan ook vlekkeloos. Mijn eerste gouden medaille was een feit!  We zijn toen eerst snel met ons allen gaan lunchen, want de finale van het gemengd dubbel stond kort na de finale van de damesdubbel gepland. Deze finale kwamen Marcel en ik uit tegen Ilse van de Brugwal (ons team) en Youssef uit Zwitserland. Marcel en ik waren goed op dreef en wonnen ook deze partij in 2 sets! De tweede gouden medaille was een feit! Dit maakte veel goed na de teleurstelling van gisteren in de dames singel! Vrij snel na onze laatste partij werden de prijzen uitgereikt. Maar liefst 11 prijzen en acht titels gaan er mee terug naar Nederland! Hier zijn we echt wel een beetje trots op hoor!

Vanavond hebben we nog even lekker vrij. Morgenochtend vroeg worden we weer naar Zurich gebracht, waar wij om 12:30 uur de lucht ingaan. De planning is dat wij om 14:05 landen op Schiphol. Dat is dan weer het einde van het E.K.

Voor de liefhebbers van de uitslagen, volg deze link: http://www.toernooi.nl/sport/tournament.aspx?id=8393B9E1-1E90-48D9-B2F5-252B3DB88A45

Gisteren zijn we na een voorspoedige reis (gelukkig dus geen aswolk!!) aangekomen in Filzbach. De trip van het vliegveld naar het sportcomplex ging wel heel voorspoedig! De chauffeur had lak aan alle regels en scheurde als een idioot rond, met alle bagage los in de bus. We hebben hem dan ook de bijnaam Schumi gegeven. We hopen ook dat hij op de terugweg een andere rit moet doen... Het is een mooi sportcomplex, alles is binnendoor te bereiken. Tussen de wedstrijden door zou je dus gewoon even op je kamer kunnen relaxen. Alles is ook goed geregeld en georganiseerd, dus dat is prettig. Er zijn echter wel minpunten hoor! We zitten hier op 750 meter hoogte, dus de conditie is minder, maar ook de shuttles gaan veeeeel sneller. En dat is voor mij als echte krachtspeler gewoon heel jammer. Tot nu toe hebben Marcel en ik de mix wel kunnen winnen. Hiervoor staan we morgen in de finale. Helaas heb ik wel tegen Ilse verloren. Weliswaar in 3 sets en in de 3e set in de verlenging, maar toch verloren. Gewoon omdat ik nu niet mijn eigen spelletje kan spelen. Morgen gaan we verder met de singel, dus we gaan het zien hoe het verder gaat. Hopelijk heb ik morgen weer tijd om even te schrijven, want de dagen zijn hier wel erg gevuld. Voor morgenavond staat er een feestavond op de planning, dus even zien! (Foto's volgen later, want ik kan ze nu niet up-loaden)

Alles is gepakt, gecheckt en het materiaal nog eens nagelopen. De rackets hebben nieuwe grips, de oranjecadeautjes zijn gepakt en mijn fotocamera is opgeladen. Met andere woorden: ik ben er klaar voor! Nu alleen nog zien dat de aswolk geen roet in het eten (of eigenlijk de lucht) gooit, maar zoals het er nu uitziet gaan we gewoon met het vliegtuig. We gaan er sowieso heen, desnoods met een busje, maar vliegen is toch wel een stuk comfortabeler. Zeker voor de terugreis, als je helemaal op bent. Ik ga proberen om jullie via mijn site op de hoogte te houden. Even afwachten hoe het daar met het internet gesteld is.....

Vandaag heb ik het laatste toernooi voor het E.K. gespeeld. Het toernooi werd gehouden in Almere bij BC Arcade. Een zeer goed georganiseerd toernooi, ook al was het hun eerste "aangepaste" toernooi. Petje af! We begonnen 's morgens met de enkels. De poulewedstrijden won ik vrij gemakkelijk. De kruisfinale mocht ik tegen Inge Bakker. (Hoe verrassend!) Deze partij won ik toch ook nog vrij gemakkelijk. De uitslagen weet ik helaas niet, want ze staan niet op toernooi.nl, maar de standen bleven onder de 10. Hierna mocht ik de finale tegen Ilse van de Burgwal spelen. Altijd een leuke pot, omdat Ilse iedere keer toch weer iets beter is. Ik mocht na een heftige strijd de partij toch winnend afsluiten in 2 sets. Alhoewel ik zeker hard moet blijven trainen om haar voor te blijven! Na de enkelspelen, kwamen de mixdubbels aan de beurt. Er waren hier 2 wedstrijden waarbij Marcel en ik ons koppie er echt wel bij moesten blijven houden. Dat was als eerste tegen Ilse van de Burgwal/Hans MacDaniel en in de finale tegen Mario Biekmann/Lia Schuuring. Gelukkig hebben we ook ons koppie erbij gehouden en hebben alle partijen winnend af kunnen sluiten. Het 2e goud was dus behaald! Dit geeft voor het E.K. toch een heel goed gevoel. Ik was na het toernooi wel bekaf. De vloer van de sporthal bij BC Arcade is heel zacht, waardoor je er met de wieltjes van je rolstoel sporen in trekt. Dit is net zoiets als wanneer je loopt door zacht zand. Erg zwaar dus! Aan de andere kant, dit was wel een goede krachttraining voor volgend weekend. Dit schiet nu toch echt wel op. Vrijdag gaan we om 13:50 uur de lucht in. (als er tenminste geen aswolk in de weg zit) Om 15:15 uur komen we aan en als het goed is staan we om 16:30 uur al op de baan voor de eerste training. Tja, zo snel kan het gaan! Ik ben al echt aan het aftellen! Ik hou jullie op de hoogte.

Half april 2010 was ik aan het speuren op internet voor subsidie- en/of sponsormogelijkheden voor mijn sport. Dit omdat inmiddels de kosten (vooral voor het vervoer) de pan uitrezen. Ik kwam toen bij toeval op de site van onze gemeente terecht. Hierop kon ik een topsportersubsidie aanvragen.  Inmiddels is deze aanvraag goedgekeurd en kan ik weer volop naar alle trainingen rijden zonder me zorgen te maken of we financieel nog wel blijven uitkomen. Iets wat zo voor het Europese Kampioenschap volgend weekend heel goed van pas komt. Ik wil hiervoor natuurlijk nog eens extra met mijn dubbelpartners trainen. Bedankt Gemeente Tilburg!

Vanmorgen kregen we dan eindelijk de eerste selectietraining van Annie. Eerst weer even allemaal wennen, maar aan het eind van de training was dat al helemaal in orde. Annie geeft training op haar manier, en dat is een manier die toch weer helemaal anders is als we tot nu toe gehad hebben. Let op hé, anders, maar daarom zeker niet slechter! Ik denk zelfs dat ik morgen mijn spieren behoorlijk zal voelen, zo hard hebben we gewerkt! Lekker hoor! Volgende week mogen we gelijk weer aan de bak, dan een weekend vrij, dan nog een toernooi en dan komt het E.K. Schiet al echt op!  

Vanmorgen gingen wij met het stralende zonnetje richting Sliedrecht voor het toernooi. (Dit en op de terugweg is de enige zon die ik vandaag gezien heb, maar dat geeft niet, je houdt van je sport of niet...) Het toernooi was zoals altijd in Sliedrecht weer goed geregeld. De wedstrijden liepen keurig op tijd en de sfeer was gewoon weer erg goed. (Wat zo leuk is aan het toernooi bij Shuttle-Up, is dat ze in plaats van een grote doos snoep, altijd rondgaan met geschilde appeltjes, banaantjes en mandarijntjes. Vandaag hadden ze zelfs ook nog flesjes sportdrank en water geregeld!) Ondanks mijn oorontsteking en voorhoofdsholteontsteking heb ik toch heerlijk gespeeld. (Lang leve de pijnstillers en de antibiotica!) Alhoewel het heel vermoeiend spelen is als je de slag van je tegenstander niet goed hoort. Ik kan mij heel goed voorstellen dat er een aparte doventak is voor badminton. Je bent echt wel in het nadeel hierdoor. Ik ben inmiddels wel gewend aan mijn stoel en de heupband maakt dat ik ook niet meer bang ben om er voorover uit te vallen. Heeft als groot voordeel, dat ik de shuttle´s die voorin geplaatst worden, beter kan pakken. Ik merkte dat vooral tegen Inge Bakker in de halve finale en tegen Ilse van de Burgwal in de finale. Alle partijen heb ik in 2 sets op mijn naam kunnen zetten. De halve finale tegen Inge werd 21-4 en 21-5. De finale tegen Ilse werd 21-11 en 21-15. Ook de dubbelpartijen wonnen Lia en ik allemaal in 2 sets. We hebben dus ook in de dubbel weer goud behaald. Klinkt misschien allemaal een beetje saai, maar ik ben er toch gewoon weer blij mee! Een goede aanloop naar het E.K.!

Vanavond weer getraind met Marcel en Ilse. Dit ging gewoon goed. Gelukkig kwamen zij vandaag naar Tilburg toe, want het heen en weer rijden naar Almere vind ik 1x per week best al wel genoeg! Mijn nieuwe rolstoel begint ook al aardig te wennen. Ik heb dus het extra kussen van Double Performance erin gedaan en nu ook nog mijn heupband. (Gisteren merkte ik toch dat ik de shuttles die voorin kwamen niet echt durfde te pakken, omdat ik dan bijna voorover uit mijn stoel kieper. En tja, ik zit niet op nog extra letsel te wachten....) Maar goed, voor het toernooi zondag in Sliedrecht denk ik dat mijn stoel goed afgesteld is. We gaan het beleven. Verslag over zondag volgt weer!

Vanavond heb ik weer bij Marcel en Ilse getraind in Almere. De afgelopen dagen ben ik hiervoor wel in de weer geweest met het afstellen van mijn nieuwe bolide. Vanmiddag kreeg ik zelfs nog een nieuw kussen binnen van Double Performance, zodat de zit nog beter zou worden. En dat klopte wel hoor! De afstand voor mijn onderbeen is nu een stuk beter. Ik heb dan ook heerlijk getraind. Ik heb voornamelijk samen met Ilse de dubbel geoefend. Ik merk hierbij dat we al wat minder onwennig op de baan staan samen en dat we al aardig doorkrijgen waar we de ander mee kunnen aanvullen. Morgenavond kunnen we hier nog even mee doorgaan, want dan komen Marcel en Ilse naar Tilburg om te trainen....

Vanavond heb ik de eerste training met mijn nieuwe sportkar gehad. Het viel nog niet mee hoor! Ik was voornamelijk nog bezig met de zit, want die is toch nog niet prettig met spelen. Allerlei standjes geprobeerd, maar ik moet me er nog maar eens serieus over buigen. Op de een of andere manier krijg ik de juiste afstand tussen mijn onderbenen en de zitting niet prettig. En omdat mijn rechteronderbeen erg pijnlijk is, is dit toch wel een belangrijk iets...... Maar goed, ik heb wel even samen met Ilse kunnen dubbelen. Was wel prettig, gewoon even een beetje wennen naast elkaar. Alhoewel Ilse ook niet echt in vorm was, zo snel na de French International. Ach, maakt niet uit, we hebben nog 6 weken de tijd voor het E.K. en we gaan deze 6 weken iedere week 2x trainen samen. Dat gaat echt wel goed komen! Eerst maar eens even mijn stoel krijgen zoals ik hem wil...... Want tja, van Carol moet hij toch wel rijden als de brandweer!

Vanmorgen kreeg ik via de mail bericht van onze bondscoach Annie van Daal dat zij vanwege haar prestaties op de French International Ilse van de Brugwal ook alsnog geselecteerd heeft voor het E.K. in Zwitserland. (Ilse heeft daar 3 gouden medailles gescoord) Tevens kreeg ik te horen dat ik dan ook met haar mag gaan dubbelen. Voor zover ik kan springen, heb ik toch een klein gaatje in de lucht gemaakt vanwege dit bericht. Ik ben er namelijk zeker van dat wij samen een goede kans op eremetaal hebben. Tevens werd er direct bij gezegd dat de selectie nu toch wel echt compleet was, omdat het geld voor dit jaar dan toch echt op is. Want tja, het zou natuurlijk ook super zijn om nog meer spelers mee te nemen, zodat wij een compleet team hebben. Maar goed, van Marcel begreep ik inmiddels dat hij met Goby Ranganathan uit Engeland gaat dubbelen en dat maakt ook een leuk koppel denk ik. Wellicht kan Ilse hier ook mee mixen, zodat wij allen in 3 onderdelen uit kunnen komen. Maar ja, nu ben ik alweer voor de Bondscoach aan het denken. En volgens mij kan zij dat zelf gewoon erg goed. Ik heb er in ieder geval veel zin in! Wordt vervolgd...

Afgelopen vrijdag kon ik mijn nieuwe sportbolide ophalen bij Double Performance. Net op tijd, want afgelopen week brak mijn voorwieltje van mijn "oude" sportrolstoel spontaan af. Gelukkig was ik niet aan het spelen, want anders zou ik nog lelijk uit mijn stoel gevallen zijn. Maar goed, de nieuwe bolide is gearriveerd. Hij past goed en na wat verstelwerk om net even die zit te krijgen die ik prettig vind heb ik een nieuw scheurijzer onder mijn gat. Hij rijdt echt een stuk sneller, dus dat is mooi voor het E.K.! De deelname aan het E.K. is uitgebreid met Eddy Boerman en Guus Maassen. Dit zijn 2 staande spelers. Tja, waarom dan niet ook nog een dame en een heer van de rollers mee? Ach, ik snap het ook wel, de nieuwe bondscoach moet maar afgaan op wat anderen zeggen, dus dat is best een beetje lastig. Alhoewel, ik begreep vanmiddag van Marcel (die is momenteel in Frankrijk aan het spelen) dat Ilse van de Burgwal nr. 1 geworden is in de singel op de French International. Lijkt me toch wel een basis om iemand op te selecteren..... Gelukkig hoef ik dat allemaal niet te beslissen. Het enige wat ik de komende tijd hoef te doen is hard trainen met mijn nieuwe stoel.

Vanmiddag was het dan zover. De crematie van Carol. Toen wij aankwamen, was het al druk, maar het werd nog veel drukker. Toen we uiteindelijk de zaal in konden waar de dienst werd gehouden, bleek dat er zoveel mensen waren dat minder dan de helft kon zitten en werd er door schuiven en schikken voor iedereen plaats gemaakt. Er werd zelfs nog voorgesteld dat degene die niet zo lang konden staan, de dienst in het kamertje ernaast via het beeldscherm konden volgen. Soms is het toch maar wat handig dat je een rolstoel hebt...... De dienst was eenvoudig, maar mooi. Er werd zeer toepasselijke muziek gedraaid die Peter, Nevin en Nylo uitgezocht hadden. Verder nog muziek die Carol graag wilde laten horen en waren er nog 2 sprekers, waar onder Anneke, Carol's beste vriendin. (Carol zei altijd tegen mij, het zit hem in de naam denk ik...) Ondanks haar verdriet heeft zij een mooi stukje over Carol gesproken. Na dit alles kon iedereen langs de kist lopen, waar Carol nog een keertje trakteerde op spekjes. Carol's lievelingssnoep. Ook kon iedereen die dit wilde een boodschap op de kist zetten. Raar maar waar, ik vond dit echt heel fijn om te kunnen doen. Hierna was er een ongedwongen samenzijn met koffie/thee met een soesje. Ook iets wat Carol erg lekker vond. Ondanks dat iedereen verdrietig was, zie je dan toch dat dit gewoon nog gezellig is. Gelukkig heb ik op het einde Peter en Nevin nog een stevige knuffel kunnen geven. Ik wist dat zij zich een beetje teruggetrokken wilden houden en wilde dat ook respecteren. Omdat wij als een van de laatste weggingen, heb ik dat toch nog even kunnen doen. Al met al een goed afscheid van een prachtig mens. Alhoewel ik denk dat ze nog vaak over mijn schouder meekijkt......

Vanwege het overlijden van Carol gisteren, heb ik mijzelf teruggetrokken van de French International. Carol haar crematie is a.s. zaterdag en daar wil ik graag bij zijn. Internationale wedstrijden komen er nog genoeg, maar dit afscheid kan ik maar 1 keer doen. Ik heb (net zoals Carol zou hebben gedaan) eerst nog even gekeken of het niet en/en kan, maar dat is in dit geval echt niet mogelijk. Ten eerste logistiek niet en ten tweede emotioneel niet. Ook mijn dubbelmaatje Lia heeft besloten om naar de crematie te gaan. De overige 4 spelers te weten Marcel Smouter, Ilse van de Burgwal en Inge en Timo Bakker gaan nu de Nederlandse eer verdedigen. Ik wens hun veel succes!        

Vanmorgen bereikte mij het droevige nieuws dat mijn vriendin, dubbelmaatje en superkanjer Carol is overleden. We wisten natuurlijk al enige tijd dat het niet goed ging en gisterenavond hoorde ik al van Peter, de man van Carol dat het nu echt de laatste fase was waar Carol inzat. Ondanks al deze informatie, was ik er toch niet op voorbereid en zit ik hier nu te huilen achter mijn pc. Ik zal je zo missen meis, de halokidoki's 's morgens om half negen, je aanstekelijke enthousiasme, je optimisme, je humor en vooral jou. De warmte die jij als mens uitstraalde heeft menig mens op je pad goed gedaan. Ik weet dat je niet wilde dat ik verdrietig zou zijn. Ik weet dat je wilde dat ik de leuke dingen die we hebben gedaan en vooral de lol die we gehad hebben zou herinneren. Nou meis, wees maar niet bang dat ik daar iets van zal vergeten. Dat ik jou zal vergeten. Toch ben ik verdrietig en boos. En dankbaar. Gewoon omdat jij mijn vriendin bent.

Zojuist kreeg ik een e-mail van mijn sponsor Carlton. Peter Blommaert welke mijn contactpersoon is bij Carlton stuurde de foto's van de shirts zoals ze geworden zijn. Dus ik dacht, die zal ik direct laten zien. Tevens kreeg ik van Marcel een sms-je dat hij morgen, hooguit woensdag de shirts heeft. Dus wij kunnen schitteren in Frankrijk!

   Voorkant                   Achterkant 

Vanavond hebben we met 4 spelers die meegaan naar Frankrijk nogmaals getraind. Voor mij heerlijk, omdat ik nu de kans kreeg om zowel met Marcel als met Lia onze tactiek voor op de baan nog eens door te nemen. Vooral het samenspel met Lia, was erg nuttig, omdat wij sinds dit seizoen pas samen spelen. Wat inhoudelijk betekent dat wij pas 1 toernooi samen gedraaid hebben. Dus erg prettig om nog even te trainen. Op het laatst nog even gemixed met Marcel, maar dat gaat wel goed. We voelen en vullen elkaar goed aan op de baan. We hebben er dus allebei wel een goed gevoel over. Na 2 uur training moesten we de zaal weer uit en zijn we nog even wat gaan drinken. Wat mij betreft staan alle puntjes op de i en kunnen we naar Frankrijk. Was het maar vast donderdag......

Vanavond kwam Marcel trainen in Tilburg. Volgende week gaan we namelijk al weg naar La Belle France! Daar we allebei bloedserieus zijn om eremetaal mee naar huis te nemen, vonden we het wel een goed idee om nogmaals te trainen samen. Verder was het ook nog handig, omdat Marcel onze nieuwe sponsorshirts mee had om te passen. Onze gezamenlijke sponsors zijn namelijk overeengekomen dat wij in de mixdubbel dezelfde shirts gaan dragen, maar dan bedrukt met onze eigen sponsorinformatie. Helemaal super vind ik dit! De shirts moesten dan natuurlijk wel neutraal zijn en daar zijn ze wat mij betreft goed in geslaagd. Kijk zelf maar op het plaatje. Marcel heeft ze weer mee teruggenomen, zodat ze bedrukt kunnen worden. Nu alleen nog hopen dat ze dan voor volgende week klaar zijn! Op de voorkant komt dan het logo van Carlton in het klein en op de achterkant komt Wansink, Netherlands en het logo van Carlton in het groot. Volgens mij wordt het gewoon mooi!                            Carlton, weer bedankt voor deze sponsoring!!

Kijk ik vanmorgen op mijn telefoon, heb ik een telefoontje van Marcel gemist. Ik dacht, laat ik hem maar direct even terugbellen, misschien gaat het over de training van morgenavond. Zegt hij: Gefeliciteerd! Nou, ik was even een beetje van slag. Gefeliciteerd, waarmee? Nou zegt Marcel, heb je je mail nog niet gelezen? Eh, nee, ik heb nog niets gezien. We zijn allebei geselecteerd voor het E.K. zegt hij. Nou, je snapt dat ik eerst eens even mijn mail geopend heb en inderdaad, Marcel en ik zijn door onze nieuwe bondscoach geselecteerd voor het E.K. We spelen allebei de enkel en samen het gemengd dubbel en allebei worden we wanted ingeschreven voor de dubbel. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat onze nieuwe bondscoach zou wachten met selecteren totdat zij ons tijdens de selectie had zien spelen. Maar achteraf snap ik wel dat dat niet kan, omdat dan de inschrijving al gesloten is. Het is tenslotte al over 2 maanden! Waarom alleen Marcel en ik uitgezonden worden, dat weet ik niet. Dat stond er verder niet bij in de mail. Jammer vind ik het wel dat we niet met meer mensen van de Nederlandse ploeg heengaan. Maar goed, de reden daarvoor zullen we nog wel te horen krijgen. Evenals hoe alles geregeld gaat worden enz. Met andere woorden, verslag daarover volgt nog!

Alweer een week verder. En alweer een toernooi om te spelen. Ik had er de hele week al zin in, want ik wist dat ik van Ilse de nodige tegenstand kon verwachten! Ik begon echter in de poule tegen Nicole Dielissen. Deze partij schreef ik vrij gemakkelijk op mijn naam met 21-3 en 21-4. Hierna mocht ik tegen Henna Foppen en ook deze partij ging vrij gemakkelijk. De stand was 21-3 en 21-5. Hierna mocht ik tegen Neomi Kersemaker spelen. Hoewel Neomi heel goed speelde, mocht ik de partij winnend afsluiten met 21-5 en 21-6. Tijd voor de kruisfinale tegen Inge Bakker. Het werd een leuke partij, want Inge was beter in vorm als in Nederhorst den Berg, maar jammer genoeg voor Inge, won ik deze partij met 21-8 en 21-7. De finaleplaats was weer behaald! Betekende dat ik inderdaad tegen Ilse mocht spelen. Op het vorige toernooi had ik in de voorrondes nog niet echt op volle kracht hoeven spelen, en kwam toen tegen Ilse ineens voor een uitdaging te staan. Maar ja, een gewaarschuwd mens telt voor 2, dus ik had mij dan ook voorgenomen om dit keer direct op volle kracht te gaan spelen. Dit wierp zeker zijn vruchten af. Niet dat ik het nu cadeau kreeg, maar met 21-14 en 21-9 kon ik deze partij toch op mijn naam zetten. Het eerste goud was dus behaald. Hierna kwamen de gemengd dubbels aan de beurt. Samen met Marcel lekker kunnen trainen voor Frankrijk. Het ging echt soepel moet ik zeggen. Alle partijen konden we vrij gemakkelijk winnend afsluiten en we konden nog extra aandacht geven aan ons samenspel. Voor mijn gevoel zit dat wel goed. Komende woensdag komt Marcel nog een keer naar Tilburg om te trainen en dan komt het echte werk, want tegen de Koreanen zullen we ertegenaan moeten!

Vanmorgen hadden we weer een selectietraining. Helaas nog zonder de nieuwe bondscoach, maar Nanning van der Hoop van Badminton Nederland kwam wel speciaal langs om te vertellen dat we een nieuwe bondscoach hebben en ook wat verder de bedoeling is van Badminton Nederland met het aangepast badminton. Ik vond dit heel prettig, het geeft mij een gevoel van betrokkenheid. Iets wat we bij Gehandicaptensport NL toch wel vaak misten. Na zijn praatje bleef Nanning nog even kijken, maar moest toen toch al weer snel weg voor zijn volgende afspraak. De training ging best lekker. Het laatste uur hebben we helemaal besteed aan de mix. Dit was echt prettig, omdat Sandra direct toch wel heel nuttige tips geeft na een rally. We mochten overigens tegen Guus en Eddy spelen. Dit zijn 2 staande spelers, dus dat betekent dat het spel echt een versnelling hoger gaat. Ik vond dat erg waardevol, want dan moet je echt nadenken hoe je speelt en komt ook vooral het plaatsen erg nauw. In de loop van de training ging dat dan ook steeds beter en konden we op een gegeven moment zelfs een tegenstand bieden van 18 punten! Na de training hebben we nog rond de tafel gezeten om de laatste dingen te bespreken voor Frankrijk. Ook dit is nu geregeld. We verzamelen 1 april rond 5 uur 's morgen bij mij thuis en de bedoeling is dan om rond 6 uur te vertrekken. (Het is wel 1 april, maar het is geen grap, brrr wat vroeg! Nou ja, ik moet niet mopperen, want de rest moet nog eerder op.) Ik heb er wel veel zin in hoor! Maar eerst aankomende zaterdag nog het toernooi bij Redeoss in Delft. Verslag daarvan volgt weer.

Gisteren had ik een mailwisseling met Nanning van der Hoop van Badminton Nederland. (Eigenlijk over het vervoer naar Frankrijk voor de French International) Ik had in de wandelgangen al vernomen dat Annie van Daal de nieuwe bondscoach was geworden en Nanning bevestigde dit. Helaas vertelde hij ook dat zij bij de selectietraining van a.s. zondag niet aanwezig zal zijn, daar zij al een vakantie gepland had staan en dan dus heerlijk aan het relaxen is. Ik ben persoonlijk wel heel blij met de keuze voor onze nieuwe bondscoach. Ik ken Annie een klein beetje door Carol en weet ongeveer wat zij allemaal al gedaan heeft. En dat is best veel, met het nodige succes. Een voorbeeldje; zij was de trainster van Rachel van Cutsen. Nou, zo wil ik ook best wel spelen, dus kom maar op. Daarnaast is Annie een vrouw, wat ik ook verfrissend vind na al die mannen die we gehad hebben. Helaas gaat Annie niet mee naar Frankrijk, dit is een beetje te kort dag, maar naar het E.K. in Zwitserland gaat ze wel mee. Voor Frankrijk hebben wij overigens alles inmiddels geregeld. De inschrijving is geaccepteerd en het hotel is geboekt en het vervoer is geregeld. Het enige wat we nog moeten afstemmen is waar en hoe laat vertrekken we en wie beheert de financiën. A.s. zondag zijn we allemaal bij de selectietraining aanwezig, dus een mooi moment om ook dit vast te leggen. Het komt immers al snel dichterbij. Over drie weken gaan we al weg. Hebben we lekker nog 3 weken de tijd om te trainen. Te beginnen met vanavond, want dan komt Marcel bij ons spelen. Ik vind het mixen al wel goed gaan. We voelen elkaar goed aan en hebben allebei het idee dat we de meeste, zo niet alle, gaten kunnen dichten. We gaan er in ieder geval voor!     Hiernaast: Marcel in actie.              

Vanmorgen door de mist naar Nederhorst den Berg gereden om het toernooi bij de Blijkklappers te gaan spelen. Ik had er zin in! Door de mist kwam ik wel een beetje laat aan, maar ik was gelukkig niet de enige, dus het toernooi startte gewoon iets later. We begonnen met de singel. Ik zat in een poule met Nicole Dielissen en Henna Foppen van mijn eigen vereniging, met Neomi Kerssemaker van BC Arcade, met Chesney Kruintjens van MGS Maastricht en als laatste met Wendy de Nieuwe van K.I.S. Een flinke poule dus! Nadat ik alle partijen in de poule had gewonnen, mocht ik in de kruisfinale spelen tegen Inge Bakker van K.I.S. Deze partij heb ik in 2 sets op mijn naam weten te zetten. Helaas was Inge niet helemaal in haar beste vorm. Betekende voor mij wel dat ik in de finale stond. Ik mocht het weer opnemen tegen Ilse van de Burgwal. Dit werd echt een hele spannende partij! Ilse heeft in die paar maanden dat zij nu speelt al enorm veel bijgeleerd en (vervelend genoeg voor mij) brengt dit ook erg goed in de praktijk. Echt heerlijk om zo alles te moeten geven tijdens een partij. Met recht een aanstormend talent. Geeft mij ook weer de uitdaging om haar voor te blijven. De uiteindelijke uitslagen waren 21-16 en 21-19. Waarbij ik moet vermelden dat ik in de 2e set met 18-13 op achterstand stond! Maar goed, het 1e goud was alvast binnen. Hierna werden de dubbels gespeeld. Dit was een poule met 6 koppels. Alle partijen hebben Lia Schuuring en ik in 2 sets kunnen winnen en dus ook hiervoor hadden we goud behaald! Buiten het spelen heb ik ook nog veel pret gehad met de andere spelers. En ook al was het toernooi enorm uitgelopen, ik heb een heerlijke dag gehad!

Schandalig! Gewoon een hele maand geen berichtjes geschreven. Ik zal dus eens even de high-lights van de afgelopen tijd met jullie delen. Als eerste het weekendje met Carol. Dit was echt heerlijk! We hebben enorm genoten van het badminton kijken op het N.K. van de validen en het dobberen bij de zwaluwhoeve. De gratis 3-gangen lunch was ook heerlijk, hoewel ik de kaas een beetje heb gemist. Maar goed, gelukkig was Carol inmiddels niet meer zo misselijk en kon gewoon lekker genieten van hetgeen ons voorgeschoteld werd. Tijdens het N.K. is trouwens ook de overgang naar de NBB een feit geworden. (En is besloten om de NBB voortaan Badminton Nederland te gaan noemen.) Nu kunnen we dan eindelijk weer eens echt van start met het aangepast badminton. De eerste selectietraining is inmiddels ook al geweest en er zijn inmiddels ook al gesprekken geweest met twee kandidaten voor het bondscoachschap. Voor mijn gevoel is er in deze 4 weken meer geregeld door Badminton Nederland dan door Gehandicaptensport Nederland in een heel jaar. Je begrijpt waarschijnlijk al dat ik er erg blij mee ben! Omdat de nieuwe bondscoach nog niet bekend is, gaat de uitzending naar Frankrijk helaas nog niet door vanuit Badminton Nederland. Maar niet getreurd, want ik heb mij toch in kunnen schrijven met nog 5 enthousiastelingen en  wij gaan alsnog op eigen gelegenheid naar Toulouse. Hiervoor ondertussen ook al een keer in Almere getraind met mijn mixpartner Marcel Smouter. Komende woensdag komt hij in Tilburg trainen, dus moet het lukken om in Toulouse een mooie prestatie neer te zetten! Maar eerst morgen het toernooi bij de Blijkklappers in Nederhorst den Berg. Altijd een erg gezellig toernooi, dus ik heb er helemaal zin in!

Even voorstellen: onze nieuwe BadmintonBond!

Vanmorgen was het dan eindelijk echt zo, de passing voor mijn nieuwe sportrolstoel. Nou, en het is helemaal gelukt hoor! Ik wist al wel hoe ik hem wilde hebben, dus dat scheelt al veel natuurlijk, maar nu aan Double Performance of dat ook zo uitgevoerd kan worden. Nou, dat ging helemaal. Ferry had nog een aantal punten waar hij dan weer extra aandacht aan geeft, zoals de stevigheid van de stoel. Het is namelijk hoe stijver de stoel, hoe sneller hij rijdt. Dus toch  maar liever niet die mooie spinnergy wielen, maar gewoon kruislingsgespaakte wielen. (Vond ik wel jammer, want de spinnergy wielen waren er sinds kort ook in het roze.....) Daarnaast heeft hij goed meegedacht over hoe ik het beste in de stoel kan komen te zitten, met welk kussen, welke voetplaat enz. Al met al verheug ik mij heel erg op de komst van dit karretje. Ik denk dat ik daar echt wel mijn voordeel mee kan doen. Tja en dan natuurlijk nog de grote vraag, welke kleur heeft hij nou? Ik wist van tevoren echt niet wat ik moest kiezen, dus dat heb ik dan ook maar niet gedaan. Het is een kameleon kleur geworden. Als je er vanuit verschillende hoeken naar kijkt, dan krijg je iedere keer een andere kleur te zien. Dit varieert van roze tot groen tot blauw tot zwart. Ik vond het dus een leuk alternatief. En dan nu maar wachten tot hij geleverd gaat worden. Daar moet ik nog wel even geduld voor hebben, want dit duurt ongeveer 3 maanden. (zucht) Maar goed, hij is nu in ieder geval besteld......

Het wordt een beetje saai, maar vanwege het slechte weer, werd de selectietraining weer afgelast vandaag. Ik was er al een beetje bang voor, want ze gaven voor het weekend slecht weer op. Er werd dan ook gewaarschuwd voor gladde wegen en sneeuwjacht. (Een nieuw woord wat volgens mij deze winter bedacht is...) Je zou dan denken aan een pleziervaartuig dat helemaal ondergesneeuwd is, maar het blijkt opwaaiende sneeuw te zijn. Nou ja, voorruit dan maar weer. We gaan gewoon weer in de herkansing eind januari. Maandag 18 januari ga ik dan toch de passing doen voor mijn nieuwe sportrolstoel. Dus, moet ik nogmaals over de kleur nadenken. Mitchell wil knalgroen, Joyce wil felblauw, Wijnand wil geel en ik weet het nog niet. Ik denk dat ik maar oranje doe ofzo.... Ik kijk daar wel, welke kleuren ze allemaal hebben. Je gaat er nog van horen.

Vanmorgen ging mijn telefoon. Het was Ferry van Double performance. Hij vertelde mij dat hij de afspraak af moest zeggen omdat hij een ski ongelukje had gehad en dus niet in staat was om naar zijn werk te komen. Heel vervelend natuurlijk voor hem, maar ook wel een beetje voor mij. Ik had gehoopt om binnen nu en drie maanden een nieuwe sportkar te hebben, zodat ik er voor de Franse Open nog mee kon trainen. Ik heb nog geprobeerd om een andere afspraak te maken met een collega, maar er was niemand die een passing kon doen op kantoor. Ik wordt er nog over teruggebeld. Hopelijk kan ik deze week of volgende week langsgaan. Ik heb ook nog leuk nieuws hoor! Afgelopen november waren Carol en ik naar de Zwaluwhoeve geweest. (Zie mijn verslag van 21 en 22 november..) Carol kon hier niet een gewoon broodje kaas bestellen en heeft hierover een klacht ingediend. Zij heeft hierop als antwoord gekregen dat ze 2 gratis entreekaarten krijgt met een 3-gangen lunch. (Ben benieuwd hoe een 3-gangen broodje kaas eruitziet??) Ik vind het helemaal leuk. Ik had dit nooit verwacht! We gaan dit bezoek dan ook combineren met ons N.K. bezoek 30 januari. Hebben we gewoon weer een leuk weekend in het verschiet samen!

Alweer een nieuw jaar. Oftewel nieuwe ronde, nieuwe kansen! Ik wens vanuit hier iedereen een geweldig goed en gezond 2010 toe! Zelf neem ik mij voor om komend jaar goed te scoren op de internationale toernooien die gepland staan. Dat is mijn goede voornemen buiten de gewoonlijke zeg maar.... Verder staan er alweer gezellige plannetjes op de agenda. Als eerste willen Carol en ik samen naar het N.K. van de valide badmintonners gaan kijken. Vind ik echt heel gezellig! Verder boden vrienden van ons aan om een weekendje op de kinderen te passen, zodat we samen lekker een weekendje voor onszelf hebben. Heb ik ook veel zin in! En als klap op de vuurpijl kreeg ik bericht van de Gemeente Tilburg dat ik een budget voor een nieuwe sportrolstoel toegekend heb gekregen, dus die kan ik 4 januari gelijk bestellen! Dan heb ik namelijk een passing bij Double Performance. Nog even goed nadenken welke kleur ik wil hebben, voor de rest weet ik het allemaal al wel! Dus over een maand of 3 heb ik een nieuwe kar! Nou, als dat geen goed begin van het nieuwe jaar is, dan weet ik het ook niet meer! Ik zal maandag wel weer berichten over mijn nieuwe stoel!

Vanmorgen om 8:00 uur ging mijn mobiel. Het was onze interim bondscoach die aangaf de selectietraining af te lasten vanwege het te gladde sneeuwweer. Ik had dit al een beetje verwacht, want het is al een paar dagen echt slecht weer in het hele land. Jammer dat we nu dit jaar geen training meer hebben. We hebben nu zogezegd echt vakantie. Vanaf januari starten we pas weer. Nou ja, ook best wel lekker. Onze Joyce vond het minder lekker, want die zou meegaan naar de training (dat vind ze altijd hartstikke leuk) en na de training zou ik haar dan bij opa en oma gaan brengen voor een logeerpartij. Opa en oma wonen in de buurt van Utrecht, dus dat waren 2 vliegen in een klap. Blijkt dat er nu helemaal niet geslagen gaat worden! (letterlijk en figuurlijk!) Misschien dat het morgen beter weer is, dan kan ze misschien alsnog gaan logeren. Het hangt van het weer af.... Van de gemeente heb ik nog steeds niets gehoord over mijn aanvraag voor een sportrolstoel. Dus op dit vlak weet ik nog niets. Ik vermoed dat de gemeente dit pas in januari af gaat handelen. Nou ja, we zullen wel zien. Voor nu wens ik iedereen een hele fijne kerst toe en een gezond en gelukkig 2010!

Vanmorgen erg relaxed, want het toernooi van vandaag was een thuiswedstrijd. Heerlijk, dan hoef je niet het halve land door voordat je er bent. Het was wel erg koud in de hal, dus ik was blij met mijn extra dikke fleecetrui. Er waren lekker veel spelers/sters, dus konden we flink aan de bak. We begonnen met de singels. Ik zat in een poule met Neomi Kerssemakers, Ilse v/d Burgwal (nieuw aanstormend talent) en Nicole Dielissen. Na alle potten gewonnen te hebben mocht ik de halve finale spelen tegen Henna Foppen. Deze partij won ik vrij gemakkelijk, dus later naar de finale. Dit zou opnieuw tegen Ilse v/d Burgwal worden. Eerst begonnen we nu met de gemengd dubbels. Samen met mijn maatje Marcel eigenlijk in de poule alles gemakkelijk gewonnen. In de halve finale mochten we tegen Ilse v/d Burgwal en Hans Mac Daniel spelen. Dit was wel een leuke pittige pot, maar ook deze pot schreven wij in twee sets op onze naam. Voor mij dus nog twee finales te spelen. Als eerste werd de enkelfinale gespeeld. Ik mocht deze pot dus weer tegen Ilse uitkomen en moest net als in de poule weer flink aanpoten. Uiteindelijk gewonnen in 2 sets. Het eerste goud alweer binnen! Daarna mochten Marcel en ik gelijk aantreden voor het gemengd dubbel. We kwamen uit tegen Lia Schuuring en Ton Kamp. Beiden zeer ervaren en erg listige spelers. De eerste set ging zeer gelijk op, maar eindigde in ons voordeel. De tweede set lieten wij Ton en Lia toch meer achter ons en wonnen ook deze set. Het tweede goud voor vandaag! Voor mij een zeer geslaagd toernooi dus! De prijsuitreiking werd vlot gedaan, want we hadden vandaag alleen een rolstoeltoernooi gehouden. De prijzen waren geheel in kerstsfeer, en konden bij thuiskomst zo de boom in!

Na allerlei toestanden met onze vorige bondscoach Frans Rademaker, heeft het enige tijd geduurd voordat de selectietrainingen weer van start gingen. We hadden tenslotte geen bondscoach meer. Gelukkig heeft Sandra Driessens het voortouw genomen om, totdat er een nieuwe bondscoach word aangesteld, de trainingen waar te nemen. Wel heel prettig, omdat zij weet waarover ze het heeft. Ze is tenslotte jaren onze bondscoach geweest. Ze gaf vandaag alweer de tweede training, maar twee weken terug was ik met Carol naar Harderwijk, dus deze training heb ik overgeslagen. Het was heerlijk vertrouwd om weer training van Sandra te krijgen. Lekker gewerkt aan snelheid en aan techniek. Op een manier die je op je eigen vereniging heel gemakkelijk verder kunt uitwerken. Dus dat doen we van de week dan ook! Komende zondag hebben we een toernooi in eigen hal. Een beetje een thuiswedstrijd dus. Ik heb er in ieder geval zin in! Op het gebied van de aanvraag voor mijn nieuwe sportrolstoel kan ik nog niets verder vermelden. Ik heb in de tussentijd nog wat aanvullende gegevens doorgestuurd, en wacht nu eigenlijk op de beslissing. Hopelijk heb ik mijn nieuwe rolstoel voordat we naar Frankrijk gaan. Dan kan ik er daar mijn voordeel mee doen! Wordt nog weer vervolgd!

Eindelijk was het dan zover! Het weekeindje weg met Carol. Toen we het boekten hadden we er al veel zin in, maar naarmate de datum dichterbij kwam kreeg ik er nog meer zin in. Er is in de afgelopen weken met Carol veel gebeurd, dus uiteindelijk was het zelfs nog spannend of het überhaupt wel door zou gaan, maar het is gelukt! We kwamen allebei zaterdagochtend naar Harderwijk. Carol ging met Valys en was gelukkig de enige passagier, zodat zij niet helemaal over Parijs naar Harderwijk hoefde te rijden. En ik ging gewoon met de auto. We waren er redelijk vroeg, maar we mochten toch al wel onze kamer in, wat super was, want Carol was van het reizen toch al wel moe geworden. Als eerste dus de bedden maar eens testen! Na allebei onze goedkeuring, gingen we de auto in de parkeergarage brengen en daarna wilden we wat gaan winkelen. Het hotel lag echt helemaal in het centrum, dus dat was echt leuk. Het centrum bleek ook nog veel groter dan wij verwacht hadden. Carol kon het niet echt aan om te rollen, dus hebben we mijn rolstoel teruggebracht naar het hotel en heb ik verder achter Carol haar rolstoel gelopen. Dat ging wel beter, maar was toch al wel heel vermoeiend voor Carol. We zijn dus om een uur of 3 weer terug gegaan naar het hotel en hebben allebei liggen snurken. Eenmaal weer wakker hadden we bedacht dat we in het eetcafé op 30 meter afstand van het hotel wel wat wilden gaan happen. Een goede keus bleek, want dit was een erg gezellig eetcafé, met heerlijk eten en met een hele goede bediening en service! Dus als je eens in Harderwijk ergens wilt eten, kan ik je De Graaf van Gelre zeker aanbevelen! Na het eten zijn we weer naar het hotel teruggegaan. In de lobby hebben we lekker koffie en thee gedronken om daarna de tocht naar boven weer te aanvaarden. We hadden bij het boeken van het hotel helemaal geen rekening gehouden met de mogelijkheid dat er geen lift in het hotel aanwezig zou zijn, dus dat was wel een beetje onhandig, maar niet onoverkomelijk. Allebei waren we het erover eens dat we dit hotel toch geboekt hadden als we het wel van tevoren hadden geweten, want het arrangement was gewoon heel erg leuk. De volgende dag zouden we namelijk in welnessresort de Zwaluwhoeve verwacht worden. Na een lekker ontbijt ben ik dus de auto gaan halen en hebben we alles ingepakt. Op naar de Zwaluwhoeve! Bij binnenkomst schrokken we wel een beetje van de hoeveelheid mensen die voor de balie stonden te wachten. Er werd op beeldschermen ook aangegeven dat het resort helemaal volgeboekt was. We hadden allebei zoiets van; Het zal wel een beetje hudjemudje worden. Maar niets was minder waar. Het is een groot resort, waarbij je niet echt last hebt van de andere gasten. We hebben hier een heerlijke dag gehad. Allebei genoten van een Hotstone massage en ik heb ook nog de Dr. Fish handbehandeling gedaan. Hierbij eten hele kleine visjes (ik noem ze maar kleine piranha's) de eelt en huidschilfers van je handen af. Het voelt heel apart. Het is een combinatie van kietelen en hele lichte speldenprikjes. Gewoon een leuke ervaring. Verder hebben we heerlijk gedobberd in het kruidenbad en in de Hottub buiten. Het enige minpuntje van de dag was dat Carol niet een gewoon broodje kaas kon bestellen. Carol is aldoor erg misselijk en wil dan eigenlijk niet teveel smaakmakers eten. Maar na 5x bij Carol langs geweest te zijn, bleek dat het niet mogelijk was om een broodje kaas te krijgen. Er zou oorlog in de keuken uitbreken volgens de ober. Kort gezegd, belachelijk gewoon! Maar goed, gelukkig heeft Carol altijd een voorraadje Melba toastje bij zich, zodat zij gewoon hiervan gegeten heeft. Het lost zich dan wel op, maar het is gewoon niet leuk. Toen we het allemaal een beetje zat waren zijn we naar Carol haar huis gereden. We hadden namelijk bedacht dat ik Carol thuis zou brengen, zodat zij niet nogmaals met Valys mee hoefde. Ik zou dan nog een nachtje bij Carol blijven slapen, zodat ik niet nog eens 2 uur in de auto hoefde voordat ik dan weer thuis was. Bij Carol thuis hebben we nog even lekker nagepraat met Peter en zijn we daarna maar ons mandje ingerold. Al met al waren we best moe geworden. Maakt niet uit hoor, ik heb er vreselijk van genoten en zou zo weer een weekendje boeken!

Jammer maar helaas.... Afgelopen woensdag kon ik niet naar de training, omdat ik grieperig was. Gelukkig geen griep die ook echt doorzette. Waarschijnlijk de naweeën van de griepprik. Ik was dan ook al weer snel opgeknapt. Ik heb intussen wel wat aan de stoel kunnen sleutelen. Helaas kan ik er waarschijnlijk niet meer in rijden, omdat de wielas stuk is. (De provisorische aanpassingen die Double Performance eraan gemaakt heeft, blijkt niet bestand tegen het badmintongeweld.)  Ik heb dan nu eigenlijk besloten om de stoel te gaan bestellen, zodra ik goedkeuring van de gemeente heb gekregen. Ik vertrouw er toch wel helemaal op dat Ferry van Double Performance een stoel kan aanmeten naar mijn wensen en kunnen. Daar ken ik hem ondertussen goed genoeg voor om te weten dat hij zijn vak verstaat. Het is nu dus even wachten op de goedkeuring van de gemeente.

Vanavond heb ik de ''leensportrolstoel'' uitgeprobeerd. Dit was wel even een circus hoor! Voordat ik er goed inzat en kon gaan slaan.... Maar ja, het was wel prettig, omdat je voor jezelf kan zien wat je anders wilt hebben en wat je zo over wilt nemen. Ik heb wel gemerkt dat ik bijvoorbeeld een riem om mijn heupen moet dragen. Dit om te voorkomen dat je er voorover uitvalt, zoals vanavond al gebeurde. Daarnaast wil ik graag een extra band om mijn benen te ondersteunen, zodat ik die niet krampachtig naar achteren hoef te houden. Wellicht als je echt in je eigen, op jouw maat gemaakte stoel zit, dat dit dan beter gaat. Deze stoel is wel met een aantal noodgrepen aangepast zodat ik erin pas, maar is het toch allemaal net even niet qua maten en houding. En door die noodgrepen, reed de stoel ook niet echt goed meer. (Hij reed een beetje zoals de tank op de foto hiernaast....) Ik ga er nog het een en ander aan versleutelen en dan kan ik die dingen volgende week weer even proberen. Word dus nogmaals vervolgd.......

Nog maar amper bijgekomen van het afgelopen weekend, zat ik vanmorgen alweer in de auto richting Gouda. Ik had bij Double Performance (speciaalzaak voor sportrolstoelen) een afspraak staan om een kniezit sportrolstoel te passen. Dit is een nieuwe manier van zitten in je stoel, waarbij je veel profijt moet hebben van je houding bij de kort gespeelde shuttles. Omdat ik hier nog wel eens punten laat liggen vond ik het de moeite waard om dit eens uit te proberen. Helaas bleek al gauw dat ik qua bouw hier niet geschikt voor ben. Mijn rug kan dit allemaal niet opvangen. We hebben daarom naar een alternatief gekeken, waarbij ook je bekken gekanteld wordt, maar waarbij niet je rug al het werk moet doen, omdat die nog steeds gesteund blijft. Ik heb de rolstoel in de zaak even geprobeerd, en het voelt goed. Gelukkig mocht ik de stoel voor een aantal weken meenemen om het tijdens het spelen goed uit te proberen. Dus a.s. woensdag ga ik daar mee beginnen. Ik hou jullie er van op de hoogte!

Deze stoel lijkt een beetje op wat ik nu mag uitproberen.

Als eerste wil ik even rechtzetten wat ik gisteren schreef over mijn gelegenheidspartner in de dubbel. Ik schreef namelijk dat het niet zo'n sterke speelster is. Nou, maar zij heeft de afgelopen tijd goed opgelet bij de training! En ondanks haar toch wel ernstige handicap, (zij is spastisch) hebben wij samen zilver weten te bemachtigen in het damesdubbel. Chesney, mocht je dit lezen, ik heb het al eerder tegen je gezegd vandaag, maar nogmaals; ik vind je een kanjer! Het gemengd dubbel liep ook als een trein. Ondanks dat Marcel en ik niet veel samen kunnen trainen, vullen we elkaar toch wel heel goed aan op de baan. We hebben maar 1 keer elkaar letterlijk en figuurlijk in de wielen gereden. (Nu ik er zo over nadenk, is dit vast een uitdrukking uit de rolstoelsport.....) Dus dat valt toch alles mee! We hebben dan ook in dit onderdeel  goud gehaald. We waren met het spelen wel een beetje uitgelopen, dus waren we ook later met de prijsuitreiking en dus ook later onderweg naar huis. Maar goed, ik was toch nog om 19:30 uur thuis. Nog net op tijd om mijn kindjes nog even lekker te knuffelen! En natuurlijk heerlijk dat ik na 2 dagen badmintonnen niet zelf naar huis hoefde te rijden! Al met al kan ik terugkijken op een goed en gezellig toernooi. Maar liefst 2x goud en 1x zilver! Ik ben tevreden!

De eerste dag van het toernooi zit er al weer op! Vandaag werden de singels gespeeld. Ik mocht vanmorgen gelijk tegen Inge Bakker beginnen. Dit was wel een leuke partij om te spelen. Inge heeft sinds vorig jaar toch best veel bijgeleerd, dus gaf mij lekker tegenstand. Helaas voor Inge kon ik deze partij op mijn naam schrijven met 21-10 en 21-9. De eerste pot alweer gehad. Daarna mocht ik tegen mijn roomie, Neomi Kerssemaker spelen. Neomi is geblesseerd aan haar pols, maar wilde toch gewoon tegen mij spelen. Helaas kon zij mij niet de tegenstand geven die ik van haar gewend ben en werd het 21-3 en 21-5. Verder heb ik tegen Nicole Dielissen, Henna Foppen en Chantal van Birgelen van onze eigen vereniging en Sanneke van Vliet van Redeoss gespeeld. Deze partijen waren zo'n beetje een piece of cake, dus heb ik alvast 1 eerste plaats bemachtigd. Morgen gaan we de mixen en de dubbels spelen. Ik heb mij uiteindelijk toch nog opgegeven voor het damesdubbel, want er was nog een meisje over. Niet echt een sterke speelster, maar wel een schat van een meid. We gaan gewoon lekker spelen samen. Vanavond hebben we heerlijk gegeten bij een Grieks restaurant en voornamelijk veel pret gehad met ons vijven. Wat dat betreft is het een geslaagd weekend! Na het eten was ik echt helemaal op. Ik ben dan ook niet meer meegegaan naar de bar en rol zo mijn bedje in. Morgen tenslotte weer een dag spelen. Ik hou jullie op de hoogte.                    In dit restaurant hebben we gegeten.

Vanmiddag om 4 uur waren Marcel en Neomi bij mij thuis. Ze hadden er wat langer over gedaan om in Tilburg te komen vanwege de files. Eerst een bak koffie gedronken en toen begonnen om de bus in te pakken. Rond 5 uur vertrokken we vanuit Tilburg. Tot Eindhoven ging het goed, maar bij Eindhoven begon de ellende. Qua files viel het op zich nog wel mee, maar het is daar momenteel zo'n onoverzichtelijke bende, dat we een half uur in, door, rond Eindhoven gereden hebben. Maar goed, de TomTom was op een gegeven moment weer op bekend terrein, dus konden we weer verder richting Sittard. Jammer dat er bij Sittard ook het een en ander veranderd is, want toen zaten we ineens in Duitsland. Tja, is niet goed nie.... Uiteindelijk waren we toch nog net over 7 uur in Sittard aangekomen. Eigenlijk waren Timo en Inge er ook pas net, dus dat kwam wel mooi uit. We konden dus gezellig met z'n allen het wokrestaurant bestormen. De eigenaar was niet echt blij met ons geloof ik, want waar laat je zo snel 4 rolstoelen in een vol restaurant? Maar goed, het is allemaal gelukt en we hebben heerlijk gegeten. (En veel lol gehad met het clubje) Toen we uitgegeten waren zijn we naar het hotel gegaan. Hier heb ik met mijn roomie Neomi Kerssemaker eerst even plat gelegen op bed. Daarna zijn we nog even naar de bar geweest om wat te drinken en toen ons bedje ingerold.

Doordat Carol haar ziekte nu toch wel erg heftig heeft toegeslagen, was ik dubbelpartnerloos. (mooi scrabblewoord?) Vorig seizoen heb ik een aantal keer met Lia Schuuring gespeeld, totdat Carol weer kwam spelen. Ik liep al een tijdje rond met het idee om te vragen of zij weer met mij zou willen dubbelen. Ik had hier gemengde gevoelens bij, omdat ik vorig seizoen uiteindelijk weer met Carol ben gaan spelen. Kort gezegd, ik voelde mij een beetje een partnerhopper. (zou scrabble dat goedkeuren?) Maar ja, het spelletje is wel leuk..... Daarom heb ik  contact opgenomen met Lia. Gelukkig is Lia gewoon Lia en begreep zij best dat ik vorig jaar met Carol had gespeeld. En ook zij vind het spelletje te leuk om niet te spelen, dus wil zij wel weer met mij dubbelen. Ik ben er echt helemaal blij mee!                                                                            Hier rechts op de foto Lia in actie...

Komend weekend zijn ze er weer. De Open Limburgse Aangepaste Kampioenschappen. (oftewel de OLAK) Ik heb er zin in. Mijn vorm is goed, dus ook dat zal voor mij bijdragen aan een leuk toernooi. Ik doe aan twee onderdelen mee. Het enkelspel en het gemengddubbelspel. Er wordt ook nog de damesdubbel gespeeld, maar hiervoor heb ik geen partner, dus sla ik die deze keer over. Vrijdagmiddag wordt ik al rond een uur of drie opgehaald door Marcel Smouter en Neomi Kerssemaker. (Marcel is mijn mixmaat en Neomi wordt dit weekend mijn kamermaatje.) Echt super dat ik met hun mee kan rijden. Ten eerste is dat natuurlijk gezelliger, en ten tweede ben ik na een weekendje spelen altijd afgeserveerd, dus dan hoef ik dat stuk naar huis niet te rijden. Omdat we vrij vroeg vertrekken vrijdag, zijn we hopelijk ook vroeg in Brunssum. Het plan is om samen met Timo en Inge Bakker (beiden spelers van B.C. Arcade) ergens een hapje te gaan eten. We overnachten in het sporthotel. Niet echt luxe, maar wel lekker goedkoop. Tevens zitten er veel spelers van het toernooi in dit hotel, dus zal het ook wel gezellig zijn. Ik zal daar wel geen internetaansluiting hebben, dus het verslag kunnen jullie dan maandag lezen.

Vandaag ben ik naar de Dutch Open in Almere geweest. Ten eerste leuk om onze Nationale toppers te zien spelen, maar ook omdat ik samen met Carol erheen zou gaan. Dit hadden we al afgesproken afgelopen week, maar als we dit niet afgesproken hadden, was ik er alsnog heengegaan, want afgelopen donderdag kreeg ik een telefoontje van onze eerste bondscoach Sandra Driessens. Zij vertelde dat Carol een erepenning uitgereikt zou krijgen vanwege haar prestaties. Nou, dat wilde ik al helemaal niet missen. Na eerst 2 mixen te hebben zien spelen en onze eigen Eric Pang hebben zien winnen tegen Rajiv Ouseph, werd de uitreiking gedaan. Carol werd naar voren geroepen om een bijzondere onderscheiding in ontvangst te nemen. Carol kleurde zo mogelijk nog roder en ging naar Rob Ridder (voorzitter van de NBB) toe. Rob hield een praatje over Carol en haar prestaties, en overhandigde toen de gouden erelegpenning voor bijzondere wedstrijdverdienste aan Carol. Ze was zeer verrast, maar ook erg vereerd dat zij deze penning kreeg. Na de uitreiking gingen de wedstrijden gewoon weer door en hebben we heerlijk genoten van de partijen van onze landgenoten Judith Meulendijks, Yao Jie en Dicky Palyama. De dames staan morgen tegen elkaar in de finale, Dicky moest helaas zijn meerdere erkennen in Chetan Anand uit India. Jammer, want anders zouden de beide enkelfinales een Nederlands onderonsje zijn geweest. Verder heb ik nog even met mijn sponsor gebabbeld in hun Carltonstand, hebben we lekker gesnuffeld op de Pasar Malam en lekker gegeten. Wij kregen van het Badminton Business Netwerk een heerlijke Indonesische maaltijd aangeboden. Nogmaals bedankt hiervoor! Al met al een leuke badmintondag geweest!

Het eerste toernooi voor dit seizoen zit er al weer op! En ook goed gepresteerd, ondanks de late start met de trainingen. Viel me echt alles mee, want afgelopen woensdag was het spelen echt een drama. Maar goed, ik ga er nu gewoon weer tegenaan, dus als we over 3 weken de Open Limburgse Kampioenschappen gaan spelen, dan zal ik wel weer in mijn normale vorm zijn. We begonnen vanmorgen met het gemengd dubbel. Mijn nieuwe mixmaat Marcel en ik hebben nog niet veel gelegenheid gehad om samen te spelen, maar wonderwel verliepen de partijen gesmeerd. Waarschijnlijk passen wij qua type spel gewoon goed bij elkaar. We wonnen alle 4 de partijen dan ook gewoon in 2 sets. De eerste gouden medaille was binnen! Na de middag begonnen de singels. Ook hiervoor moest ik 4 partijen spelen en ook al deze partijen won ik in 2 sets. De exacte uitslagen weet ik niet meer, maar volgens mij heeft er niemand boven de 8 punten gehaald.... Ik kan het nu nog niet nazien op toernooi.nl, want daar staan (nog) geen uitslagen op. Maakt ook eigenlijk niets uit, het ging gewoon goed. En, de 2e gouden medaille voor dit seizoen is in the pocket. Lijkt me wel een goede basis om op verder te borduren!

Gisteravond heb ik dan eindelijk de koe weer bij de horens gevat en ben ik naar de training geweest. Het viel mij eerlijk gezegd een beetje tegen. Ik sloeg zoals ze wel eens zeggen nog geen deuk in een pakje boter. Ik baalde er eigenlijk wel echt van. Maar goed, Carol vertelde dat zij dat ook altijd na een groot toernooi ervaart. De volgende keer gaat het dan altijd weer een stuk beter. Dat hoop ik dan maar, want de volgende keer is a.s. zondag op de paragames..... Ik weet het, ik had eerder moeten beginnen met trainen. Maar goed, ik ga gewoon mijn best doen en dan zien we wel weer waar het schip strand. Vandaag ben ik op bezoek geweest bij Carol. Dit was echt heel fijn, we hebben samen lekker gekeuteld. Letterlijk hoor, want we hebben miniloempia's zitten maken en dat ziet er ongebakken uit als een .... juist ja, een keutel. Ik hoop dat ze er gebakken wat smakelijker uitzien! Verder hebben we gezellig geklets en een weekendje samen weg geboekt. We hebben er allebei enorm veel zin in! Maakt eigenlijk niet eens uit waar we naar toe gaan, want we maken er samen wel wat gezelligs van, maar wat we geboekt hebben is wel heel leuk. Verslag daarvan volgt t.z.t. nog wel!  Hier op de foto alvast een plaatje van het hotel.

Komend weekend gaan we in Breda de Paragames spelen. Altijd een leuk toernooi, omdat er behalve aangepast badminton ook allerlei andere aangepaste sporten gespeeld worden. En ik moet zeggen, ik krijg er ook weer een beetje zin in. Ik heb mijn racket inmiddels weer uit het vet gehaald, want ik had geen racket meer aangeraakt sinds het W.K.! Door allerlei dingen die na het W.K. op mij afkwamen, heb ik er geen tijd en geen puf voor gehad. Zo kreeg ik woensdag 16 september het ontzettende bericht dat Carol nu ook uitzaaiingen in haar hoofd heeft. Doktoren kunnen er eigenlijk niets aan doen. Het enige wat kon was bestralen tegen de pijn en de uitvalsverschijnselen. Dit heeft gelukkig wel goed geholpen, zodat zij nu wel weer wat meer kan als alleen maar op bed liggen, maar samen een toernooi spelen is er gewoon niet meer bij. Ondanks dat we al heel lang weten dat dit ging komen, was dit bericht toch nog als een donderslag bij heldere hemel. Zeker omdat de laatste paar maanden de vooruitzichten zoveel beter leken te zijn. Ik ben dan ook apetrots op Carol, die zelf ondanks alles kan blijven genieten van alles wat zij dan toch nog wel heeft! Mocht je dit lezen meis, ik vind je een KANJER! Komende toernooien ga ik mijn uiterste best doen met badminton, zodat jij net zo trots op mij kunt zijn als ik op jou ben!

Na een lange vlucht van ongeveer 11 uur in een volgepakt vliegtuig, landde ik afgelopen zondag weer op schiphol. Man en kindjes stonden al op de uitkijk voor me en waren erg blij om me weer te zien! Andersom was ik ook erg blij om weer bij mijn gezinnetje te zijn. Ik heb ze de afgelopen week toch wel heel erg gemist hoor! En al staat de techniek voor niks, toch haalt die het niet bij een lekkere knuffel.... Maar goed, nadat we de auto ingepakt hadden, zijn we op weg naar huis gegaan. Onderweg nog even een stop gemaakt bij de Mc Donalds, want mijn gezinnetje had nog niet gegeten. Daarna vlug naar huis. Thuis, vrij snel naar bed gegaan, want ik had er intussen een dag van ongeveer 25 uur opzitten. En eigenlijk niet kunnen slapen in het vliegtuig.... Hierdoor was ik gisteren nog erg moe. (waarschijnlijk een jetlag...) Veel geslapen dus. En nu gaat het allemaal wel weer. Begin me nu in ieder geval al weer af te vragen wanneer de selectie weer zal beginnen. We hebben namelijk een hoop in te halen qua training heb ik afgelopen week wel gezien. Alhoewel, komend jaar zullen we die Aziaten wel niet tegenkomen op de geplande toernooien.....

De laatste dag van het toernooi zit er inmiddels ook weer op. Vandaag heb ik niet meer hoeven te spelen, maar zijn we wel het langste in de sporthal gebleven. Bijna alle finales hebben we gezien. Er was hele fijne sfeer, door alle aanmoedigingen die er door de sporthal klonken. Ook al versta je van een hoop talen echt helemaal niets, toch kun je uit de toon en mimiek van de mensen opmaken wat ze bedoelen. En dat is soms erg grappig om te zien en te horen! Na de finales was de prijsuitreiking en daarna zijn we terug naar het hotel gerold. Wel even een pitstop gemaakt voor een kop koffie, want dat hebben ze in de sporthal niet. Om ongeveer kwart voor 7 waren we in het hotel, dus konden we weer direct aanschuiven aan het buffet. Gezellig met Avni uit Turkije gekletst. Blijkt dat ze volgend jaar oktober in Turkije ook een International gaan houden. Het loopt vol ineens! In April staat de Franse Open gepland, in mei het E.K. in Zwitserland, en dan nu in oktober ook nog de Turkisch International! Nou, ik weet wat me te doen staat dan! Heel hard trainen! Maar goed. Eerst morgen naar huis en dan de eerstkomende week bijkomen. We moeten morgen al om half 8 klaarstaan, dan worden we met de bus naar het vliegveld gebracht. We zijn hier dan al om 9 uur, en we gaan pas om half 2 de lucht in...... Nou ja, dan ben ik vast erg moe, zodat ik tijdens de vlucht lekker slaap! We gaan het beleven.                                     (Op de foto het Nederlandse en Turkse team)

Het zit erop voor mij. Vandaag de laatste wedstrijd gespeeld tegen Wetwithan Amnouy. Het ging helemaal niet slecht. Eerlijk gezegd heb ik tegen haar voor mijn idee de beste wedstrijd gespeeld. Maar helaas heb ik toch verloren met 21-10 en 21-16. Met deze wedstrijd was het voor deze Thaise dame zeker dat zij zich Wereldkampioen mag noemen. Na deze wedstrijd zijn we terug gegaan naar het hotel. Weer door het Olympisch park, maar deze keer geen koffiestop, want mijn (Lees Carols) sportrolstoel zou met de bus naar het hotel komen. Achteraf hadden we best nog een bak koffie kunnen drinken, want de bus kwam een uur later omdat er geen passagiers waren. Nou ja, hebben we wel lekker een uur buiten gezeten en nog met diverse mensen gebabbeld. Toen mijn stoel echter arriveerde ben ik naar mijn kamer gegaan, lekker gedoucht, op de msn gekletst met vriendinnen en daarna ben ik alsnog een kop koffie gaan drinken op het Olympisch plein. Gelijk nog een rondje gemaakt om wat foto's te maken. (Speciaal voor mijn dubbelmaatje Carol, ook nog de (oorspronkelijk onze) kamer uitgebreid gefotografeerd) Daarna moest ik even bij de receptie een en ander regelen en toen was het alweer tijd om te gaan eten. Het buffet begint nu wel een beetje te vervelen hoor! Er is niet echt iets heel verschillends met de dag ervoor. Maar goed, het is niet anders. Volgende week weer gewoon mijn eigen kostje. Ga je gewoon weer helemaal waarderen! Vanavond met Frans een uitgebreid gesprek gehad over deze hele trip. Daarna zijn we nog een kop koffie op het plein gaan drinken en nu zit ik dan eindelijk mijn belevenissen van vandaag te typen. Het is inmiddels alweer laat geworden, maar dat is nu niet erg meer, want morgen kan ik nog lekker genieten van mijn verblijf hier. Wat er precies op de planning staat, weet ik nog niet. Ik laat het jullie gewoon morgen weer weten!

(De dame rechts van mij is Wetwithan Amnouy.)

Het had zo mooi kunnen zijn. Maar helaas, de singelwedstrijd tegen de Koreaanse Yeon Sim Kim van vanmorgen heb ik helaas verloren.  De eerste set ging het niet zo geweldig. Met 21-13 werd ik ingepeperd zeg maar. De tweede set ging het een stuk beter, deze kon ik wel op mijn naam schrijven met 21-18. Helaas maakte ik in de 3e set teveel fouten om ook deze set naar me toe te trekken en ik verloor hem met 21-15. Dit betekent dat ik nu geen kans meer heb op een medaille, en ja, daar was ik toch wel voor gekomen. Dus zoals ik al zei: jammer maar helaas. Morgen moet ik nog 1 wedstrijd spelen, en dan weet ik hoeveelste ik geworden ben, maar ik denk 4e. Ik mag dan om 9:50 uur spelen tegen Wetwithan Amnouy uit Thailand. Ik ben haar in de dubbel ook al tegengekomen. Hoewel ik toen niet echt heb kunnen slaan tegen haar omdat mijn maatje bijna alles voor haar kiezen kreeg, weet ik wel dat ik weinig kans maak. Ik ga dus maar gewoon lekker slaan en proberen te genieten van deze laatste dagen in Seoel. Na de lunch zijn we weer terug naar het hotel gelopen/gerold door het Olympische park. Ging een stuk sneller dan gisteren, want gisteren waren we nogal omgelopen bleek achteraf. Ach, maakt ook niet uit, het is lekker weer en we hoeven verder niets te doen. Vanmiddag zijn we nog naar een Koreaanse markt geweest en daarna konden we alweer aanschuiven bij het buffet. En nu zit ik dus achter mijn laptop. Ik val bijna om van de slaap (vanaf dinsdag eigenlijk niet echt goed geslapen) dus kruip ik maar lekker vroeg mijn mandje in.

Hier sta ik op de foto met Yeon Sim Kim

Als eerste wil ik vandaag mijn schoonouders van harte feliciteren met hun 50-jarige huwelijk. Hopelijk mogen jullie nog veel jaren in goede gezondheid van elkaar genieten. Uiteraard hoop ik ook dat jullie feest gezellig is en dat jullie het cadeau van de kinderen leuk vinden. (Maar dat denk ik wel.) Hier was het vandaag voor mij niet zo'n feest. Vanmorgen om 10:30 uur moest ik de singel spelen tegen Sun Ae Lee. Deze Koreaanse dame bleek net even te sterk voor mij. Op zich kwamen we qua kunnen wel gelijk uit, maar vanwege de warmte gingen de shuttles nog sneller dan gisteren, waardoor ik voordat ik in de rally zat, de shuttle al uitgeslagen had. Sun had hier al ruime ervaring mee bleek. 21-11 en 21-12 waren de uiteindelijke standen geworden. Er is nog steeds kans om wereldkampioen te worden, maar dan moet ik er wel hard voor aan de slag. (Niet dat ik eerder dacht dat ik het zomaar zou halen hoor!) Na de singel stond er ook nog een dubbel op het programma. Hoewel de dubbel beter ging dan gisteren, moesten we toch toezien hoe de tegenstanders Sun Ae Lee/Yeon Sim Kim ons versloegen met 21-9 en 21-10. Dit betekent kort gezegd; einde oefening voor de dubbel. Nou ja, eigenlijk misschien wel beter, want nu kan ik al mijn energie in de singel stoppen. Na deze partij was ik klaar voor vandaag en besloten Frans en ik om te gaan lopen/rollen naar het hotel. Het is hier vandaag heerlijk weer en de wandeling door het Olympische park is echt heel mooi! We kwamen onderweg ook nog terecht op het Olympische plein, dus hebben we nogmaals van de gelegenheid gebruik gemaakt om daar een kop koffie te drinken. Hierna zijn we teruggegaan naar het hotel, waar ik lekker op bed heb liggen lezen, tot het tijd was voor het diner. Uiteraard weer lekker gesmuld van het buffet. Na het eten was het nieuwe wedstrijschema voor morgen bekend. Ik heb morgen maar 1 wedstrijd en wel de singel tegen de Koreaanse Yeon Sim Kim. De wedstrijd staat gepland om 10:30 uur. Ben benieuwd hoe die gaat. Daarna moest Frans naar een Meeting van de IBAD. (International Badminton Association for the Disabled) Dus de wedstrijdbespreking komt morgen. Voor mij het moment om alles weer neer te zetten op de site en eens vroeg mijn bedje in te rollen. Tot morgen!

De eerste wedstrijden zijn gespeeld! De kop is eraf zogezegd! Na het ontbijt zaten we om 9 uur in de bus naar de sporthal. Hier zou ik om 10:30 uur mijn eerste singel gaan spelen. De singel tegen Shulamit Dahan was een leuke start. deze dame uit Israel is niet zo'n sterke speelster. Ik won de match dan ook met 21-4 en 21-9. Een heerlijke pot om aan de shuttle te wennen en om wat dingen uit te proberen. Daarna stond om 11:50 uur de damesdubbel op het programma tegen Pookkhum Sujirat/Wetwithan Amnouy. Deze dubbel hebben we helaas verloren. Mijn gelegenheidspartner is toch wel een stuk mindere speelster en dat had de tegenpartij hèèèèèl snel door. Als gevolg hiervan kreeg ik bijna geen shuttle meer aangespeeld, zodat mijn partner telkens werd uitgespeeld. Logisch, andersom zou ik dat ook doen, maar het is niet leuk spelen zo. De uitslag is geworden 21-10 en 21-8. Maar goed, morgen nog een keer in de herkansing, want dan hebben we nog een dubbel. Na deze partijen zijn we naar het hotel teruggegaan om lekker te lunchen. Hierna zijn Frans en ik naar een grote shoppingmall geweest. Echt een grote shoppingmall zeg! En heel erg merkgericht viel mij op. Na wat presentjes voor de achterblijvers te hebben gekocht, weer terug naar het hotel. Hier de presentjes naar de kamer gebracht en toen zijn we weer naar het Olympische plein gegaan. Lekker op het terras een kop ijskoffie gedronken en de foto's gemaakt die ik wilde maken. Daarna weer terug naar het hotel gerold en aangeschoven bij het diner. Na het diner zijn we naar de kamer gegaan om de wedstrijden voor morgen door te nemen. Morgen om 10:30 uur moet ik singelen tegen Sun Ae Lee. Een speelster uit Korea. Wat ik heb gezien van haar spel, wordt het een pittige partij. Met Frans dus even de tactiek doorgenomen. De tactiek is me helemaal duidelijk. Ik hoop alleen dat ik het door de zenuwen ook allemaal kan uitvoeren! Daarna staat er om 12:30 uur weer een dubbel op het programma. Tegen een sterk koppel, dus heel eerlijk gezegd verwacht ik hier niet echt veel van.... Niet helemaal de juiste instelling, ik weet het, maar wel realistisch denk ik. Zo nog even msn'en met mijn dochter en dan gauw mijn mandje in. Julie lezen morgen wel hoe alles verlopen is.          (Op de foto het nog steeds brandende Olympische vuur...)

Vanmorgen zo rond half negen zijn we eerst gaan ontbijten. Een prima hotel is het hier. Een keurig ontbijtbuffet stond voor iedereen klaar. Daarna zijn we om 10:30 naar de sporthal gegaan om te trainen. Frans en ik hadden van 11 tot 12 uur een baan hiervoor tot onze beschikking. Het is echt een mooie sporthal. En hèèèèèl prettig, we hebben een houten vloer om op te spelen. Dat is om te rollen eigenlijk het meest ideaal. Vanmorgen hebben Frans en ik besloten dat ik alsnog inschrijf voor de dubbel. Ik ga dan nu ook met een Zwitserse dame het dubbelspel spelen. Dus wie weet, heb ik nog een kans op een medaille! We gaan het beleven. Na de training zijn we terug gegaan naar het hotel. Hier stond weer een heerlijk lunchbuffet klaar, dus daar heb ik van gegeten. Frans was ondertussen naar de Meeting over de indeling van het toernooi. Deze liep enorm uit, dus die was pas om half 5 weer op de kamer. Nou ja, ik weet in ieder geval dat ik morgenochtend om 10:30 uur mijn eerste singel moet spelen tegen Shulamit Dahan. Een speelster uit Israel. Ik heb haar nog nooit zien spelen, dus goed opletten geblazen! Daarna moet ik om 11:50 uur een dubbel spelen tegen het koppel Sun Ae Lee/ Yeon Sim Kim. Deze speelsters zijn als eerste geplaatst, en wij zijn nog niet ingespeeld samen, dus keihard werken ben ik bang. Ik vertel morgen wel wat het geworden is. Tegen het einde van de middag zitten Frans en ik te overleggen hoe morgen het een en ander aan te pakken, wordt ik gebeld door de organisatie. Of ik even beneden wil komen. Dus wij naar hun desk. Werd er aan mij gevraagd of ik samen met 7 andere spelers uit andere landen de president van de BWF een racket wilde overhandigen. Tenminste, dat dachten wij. Bleek dat de president ons een speciaal limited edition van het Yonex BWF racket ging overhandigen. Ik voelde me eerlijk gezegd zeer vereerd! Dit was tevens het einde van de officiële openingsceremonie, daarna werd er erg lekker gegeten. Nu zit ik dan op mijn kamer en heb net lekker met het thuisfront en met Carol zitten msn'en. Heerlijk die techniek die het ook nog gewoon doet! Omdat het hier inmiddels al wel laat is, ga ik nu maar eens even mijn mandje opzoeken!                   (De foto is van de uitreiking van het racket. Ik sta in het midden)

We zijn aangekomen in Seoel!! We hebben een goede reis gehad, ook al duurde het wat langer voordat we opstegen. (Er was ergens wat olie gelekt, en men wilde eerst, zeer terecht overigens, weten of alles wel in orde was...) We stegen dus ongeveer een kwartier later op. We landden echter ook een kwartier eerder, dus dat trok het allemaal weer recht. Het vliegtuig zat echt helemaal vol, dus van onze van te voren bedachte ruimere plekken, kwam niets. Jammer, want er was echt niet veel ruimte voor mijn been. Gelukkig had ik mijn spalk aan, zodat het niet echt heel vervelend was dat er tegenaan gereden werd. Op het vliegveld in Seoel werden we opgewacht door de organisatie van het W.K. Deze bracht ons netjes in het hotel. Hier kwamen we om ongeveer 14:30 uur (plaatselijke tijd) aan. Na in onze kamer te zijn ingecheckt, zijn we eerste even een paar uur gaan slapen. Gelijk ontdekt dat het wel redelijke bedden zijn. Om 18:00 uur zijn we weer naar beneden gegaan om te eten. Het was een heel keurig verzorgd buffet. Vooral Frans heeft zich er goed tegoed aan gedaan! Na het eten hebben we een internetverbinding geregeld, zodat ik iedereen op de hoogte kan houden van wat er allemaal hier gebeurt. Daarna zijn we lekker buiten even een frisse neus gaan halen op het Olympisch plein. Lekker genoten van het Koreaanse avondleven en bedacht dat ik morgen even terug wil om een aantal foto's te maken van dit plein. En nu zit ik dan te typen achter de laptop. Het is inmiddels 21:45 uur, maar voor mij voelt het als diep in de nacht. Ik zal dan ook lekker vroeg gaan slapen. Morgen is de loting, dus ik ben benieuwd! Ik weet in ieder geval al dat er 18 landen deelnemen, dus dat beloofd wat! Ik hou jullie op de hoogte!

Alles is gepakt. (Nou ja, mijn laptop moet ik nog even in de tas doen, maar dan is alles klaar voor vertrek.) Nu nog even puzzelen om alles in de auto te krijgen, en dan gaan we richting Schiphol. We hebben bedacht dat we eerst nog even op het bovendek naar de vliegtuigen gaan kijken, zodat onze jongste niet helemaal teleurgesteld is. Kan hij toch nog even een paar vliegtuigen zien!  Het volgende berichtje komt dus morgenavond. (Als het mij allemaal lukt met internet.)

Morgen gaan we dan vliegen naar Seoel! Vandaag heb ik voornamelijk de laatste dingen geregeld. Nog even naar de bieb geweest, nog even naar de Albert Heijn voor die lekkere kauwgum, en uiteraard mijn koffer helemaal gepakt. (Nou ja, op een paar dingen na die nog niet droog waren....) Verder nog een aantal mensen aan de telefoon gehad, om me succes te wensen en zelfs nog een hele lieve kaart gekregen van een dierbare vriendin. De kaart met een 7- stippig HawaÏaans gelukslieveheersbeestje erop gaat me zeker helpen om goed te presteren! Vanavond nog lekker genieten samen met mijn gezinnetje en morgen op naar schiphol!!

Nog maar 3 dagen... En dan stappen we in het vliegtuig. Mijn lijstje om mee te nemen is inmiddels behoorlijk uitgebreid. Als het nu allemaal maar weer in de koffer past. Tot nu toe nog wel, maar er moeten nog wat kleren bij die nog even gewassen en gestreken moeten worden. Ach, het zal zoals altijd uiteindelijk wel weer lukken. Mitchell, onze jongste, is tijdens onze vakantie naar een vliegtuigmuseum/tentoonstelling geweest. Dit vond hij prachtig. Hij verheugd zich er nu helemaal  op om mama naar het vliegtuig te brengen. Dit zal, ben ik bang, een kleine teleurstelling worden, want nu mag hij natuurlijk helemaal niet in het vliegtuig komen. En als aankomend piloot is dat wel een beetje een afknapper.... Hopelijk krijgen we hem voor die tijd nog uitgelegd hoe een en ander in zijn werk gaat op schiphol.

Gisteren had ik niet zoveel te melden. Het enige wat ik heb gedaan was snelheid trainen met de rolstoel en met de knots mijn polsoefeningen gedaan. Mijn kinderen zijn nog niet naar school, dus die vragen ook nog de nodige aandacht. Zij leidden mij deze week dus lekker een beetje af, want ik vind het wel spannend worden allemaal hoor! Hopelijk kan ik vrijdag nog even langs mijn sponsor Carlton om de kleding op te halen. Dat was nog steeds niet gelukt namelijk en ik zou het heel jammer vinden als ik niet in de kleding van Carlton kon presteren in Seoel. Voor zulk soort evenementen sponsoren zij nu juist! Maar goed, hier hoor ik morgen meer over. Vandaag nog even tijd vrij maken om mijn roltraining te doen en de polsoefeningen!

Nog 6 dagen voor vertrek. Nog tijd genoeg eigenlijk. Vandaag dan ook echt lekker met mijn gezinnetje genoten van het heerlijke weer. Vandaag wel een interview gedaan met Ted van der Meer. Ted is de PR-man van de NBB. Het interview wordt 7 september gepubliceerd in de CLEAR. Het online magazine van de NBB. Ik vind dat wel heel leuk. Ook heeft Ted aan mij gevraagd of ik tijdens het W.K. via de mail hem op de hoogte wil houden over de stand van zaken in Seoel. Dit is dan weer terug te vinden op de site van de NBB, www.badminton.nl, en ook weer in de volgende CLEAR. Echt super om te zien hoeveel interesse er tegenwoordig is voor het aangepast badminton!

Ted van der Meer

Vandaag voornamelijk bezig geweest met verzinnen wat ik allemaal mee moet nemen. Uiteraard mijn sportbenodigdheden, maar verder wat je allemaal kunt gebruiken in een tropisch land, met een hele andere levensstijl en eetgewoonten. Ik ben eigenlijk nog niet veel verder gekomen dan de "Deet" anti-muggenmelk, uiteraard een goede zonnebrand, bioforce creme (goede tip van Carol..), schuurpapier voor de wielen van de sportrolstoel (ook een tip van Carol..) mijn inentingenboekje en ja, dan blijft het een beetje leeg. Dus heb je nog een goede tip, laat het me even weten. Heel welkom! Dan kan ik daar komende week nog even voor zorgen.

De afgelopen 2 weken heb ik geen nieuwsberichten geplaatst, ik was te druk bezig met het genieten van onze vakantie. (Wat ik om begrijpelijke redenen niet aangekondigd heb op mijn site, en vrienden en familie weten toch wel waar ik uithang....) Nu dan toch weer even een kleine up-date. Het wordt nu toch wel echt aftellen. Nog 8 dagen en dan stappen we in het vliegtuig. Nog 10 dagen en dan begint het toernooi! Ik ga inderdaad Carol haar sportrolstoel meenemen. Frans en ik vertrouwen erop dat ik dat uit kan houden zolang als het toernooi duurt. Ik zit er namelijk niet helemaal perfect in, (logisch natuurlijk, want de rolstoel is op Carol haar lichaam gebouwd) maar de snelheid geeft toch wel de doorslag. En zoals Frans redeneert, je speelt toch maar 1 hooguit 2 potten per dag. Inmiddels is ook bekend waar we logeren tijdens het W.K. We verblijven in het voormalig Olympisch dorp in een heel luxe hotel. Het hotel heet Seoel Olympic Parktel. Kijk maar eens op www.parktel.co.kr ! Ik vind het wel heel bijzonder om daar te mogen verblijven. Nog nooit mee kunnen doen aan de Paralympics, maar nu dan toch in het Olympische dorp verblijven. Misschien een start???

We zijn de laatste dagen wel erg bezig met de rolstoelen. Waren we gisteren nog druk bezig om de sportrolstoel van Carol 'pas' te maken, vanmiddag is een monteur van Welzorg bezig geweest met het goed op mij afstellen van mijn nieuwe ADL-stoel. (ADL staat voor Algemeen Dagelijks Leven) Eindelijk was hij dan binnengekomen. Ik heb de stoel namelijk 3 maanden geleden al 'gepast'. Maar goed, nu toch nog in huis voor de W.K. Dat ik daar blij mee ben is een understatement. Het is namelijk wel heel prettig om goed te kunnen zitten als je zo'n reis gaat maken en daarnaast ook nog een intensief toernooi gaat spelen. Het plaatje links is van eenzelfde stoel als ik nu heb. De kleur is alleen niet juist. (Rood is in mijn ogen een kleur voor gehandicapten..) Mijn stoel is licht metallic blauw. Weer eens wat anders dan de standaard zwarte stoel.

Nu dan toch gelukt! Getraind in Carol haar sportrolstoel. In eerste instantie dacht ik, nou, dat gaat niet echt heel veel sneller. Totdat ik het achterste wieltje een beetje hoger had gezet, toen ging het ineens wel een stuk sneller. Typisch zo'n geval van "Of je stopt de stekker erin..." Maar goed, dat was dus al beter. Nu nog verzinnen dat ik er iets beter in zit. Hiervoor moet ik eigenlijk wat hoger zitten in de stoel. Extra kussen dus..... Maar ja, dat heeft dan weer als gevolg dat de rugleuning wel erg laag werd. En dat kan ik dan weer niet hebben voor mijn rug... Gelukkig heeft Wijnand hier een oplossing voor gecreëerd. Hij heeft de buizen van de rugleuning wat hoger gemaakt en daarna hebben we de bekleding ook wat hoger vastgemaakt. Dus nu vrijdag maar weer proberen hoe dat gaat. Ik hoop dat het goed gaat, want dan ben ik er toch wel een stuk sneller mee.....

Vanmorgen kreeg ik een berichtje van de bondscoach dat hij helaas niet naar Tilburg kon komen. Zijn reisbureau had even zijn volledige aandacht nodig. Dit hield dus in dat ik niet kon trainen met Carol haar stoel. Dit zal moeten wachten tot maandag. Vandaag dus niet hoeven zwoegen in de tropische temperaturen. Wat dat betreft vond ik het niet echt heel erg.... Wel jammer natuurlijk dat ik nu niet met Carol haar stoel heb kunnen trainen. Ik ben wel echt benieuwd hoe dit gaat. Wordt dus weer vervolgd!

Vanmorgen zijn Joyce en ik vroeg op pad gegaan om bij Carol op bezoek te gaan. We kwamen hier om ongeveer 11:15 uur aan. (Heerlijk stukje in mijn nieuwe auto kunnen rijden...) Ook heerlijk om Carol weer even live te zien. We bellen wel regelmatig, maar zo een dagje lekker keutelen samen, dat is toch ook wel heerlijk. Het gaat momenteel maar matig met haar. Ze heeft na de operatie veel last van haar arm en de wond blijft nog steeds veel wondvocht lekken. Achteraf is ze wel blij dat ze zich teruggetrokken heeft voor het W.K. in Seoel. A.s maandag heeft ze een soort intakegesprek voor de komende bestralingen. Ben benieuwd wanneer ze hiermee gaat beginnen. De wond moet goed genezen zijn, dus zal dit de eerst komende 2 weken nog wel niet gebeuren. Gewoon maar weer afwachten. Carol heeft ondertussen wel een goed getrainde afwachtingsknobbel en gelukkig nog steeds een optimistische instelling. Dat bewonder ik zeer in haar! Ze blijft er nog steeds voor knokken ondanks alle ongemakken. We hebben vandaag ook haar rolstoel gepast en met een extra kussen, zodat ik wat hoger zit, denk ik dat ik er veel snelheid mee kan winnen. We gaan er dan ook morgen mee trainen. Ik ben benieuwd! Wordt vervolgd!

Ogenschijnlijk onmogelijk,    maar toch staat het er!     Net als wat Carol doet!

Eindelijk was het dan zover! Vanmorgen kon ik mijn "nieuwe" Toyota Yaris ophalen. Ik heb de dagen echt afgeteld. Ik voelde me echt als een klein kind die uitkijkt naar zijn verjaardag. Samen met onze Mitchell ben ik hem gaan ophalen. Nadat alle formaliteiten waren afgehandeld, konden we dan wegrijden in onze nieuwe bolide. Mitchell en ik hebben de Corsa nog even uitgezwaaid en zijn toen in die "echt coole" auto zoals Mitchell hem noemt naar huis gereden. Maar ja, dat is maar een klein stukje en eigenlijk wilde ik er nog wel even wat langer in rijden. Thuis hebben we dus naar opa en oma gebeld of die er waren, en daar zijn we toen naartoe gereden. Nou, dan zit je echt ruim een uur in de auto, dus dat is tenminste wel een echte proefrit. Ik kan jullie nu dus ook vertellen dat hij echt heerlijk rijdt! En zuinig ook nog. De meter gaf aan dat ik een verbruik van 1 op 18,7 km had gereden. Dat is wel even iets anders als de 1 op 12 die de Corsa reed.... Ik ga nog een hoop plezier van deze auto hebben! Te beginnen met donderdag naar Wieringerwerf te rijden naar Carol!

Weer een lekkere training achter de rug vanmorgen. Ik merk wel dat ik steeds beter in conditie raak. Heel fijn dat Marcel Smouter (mijn nieuwe mixpartner voor komend seizoen) ook meetrainde. Het is wel lekker om gewoon tegen een roller te spelen. Dit speelt toch wel heel anders. Je krijgt de shuttles dan heel anders aangespeeld. En niet onbelangrijk, in Seoel moet ik tenslotte ook tegen rollers spelen.... Dus weer heerlijk gewerkt vanmorgen. Vanmiddag had ik Carol aan de telefoon. We hadden het over de wielentas die zij voor mij zou maken, en kwamen uiteindelijk op het idee om haar rolstoel mee te nemen naar Seoel. Zij heeft sinds kort een nieuw karretje en die rijdt heel soepel en iedere seconde die ik sneller kan zijn, is natuurlijk meegenomen. A.s donderdag zou ik toch al bij haar langsgaan, dus dan kunnen we gelijk kijken of dit past enzo. Das mooi, dan kan ik er vrijdag gelijk mee trainen! Wordt vervolgd.

Vanmiddag kreeg ik via de mail de data en de vliegtijden door van Gehandicaptensport Nederland. We vliegen zaterdag 5 september om 18:35 uur vanaf Schiphol rechtstreeks naar Seoel. (Vlucht KL865) Zondag 13 september landen wij om 17:55 uur weer op Schiphol. (Vlucht KL866) Nog maar 5½ week, dan is het zover! Het komt steeds dichterbij.... Oeps, nog maar even flink trainen deze laatste weken!

Vanmorgen weer een pittige training gehad. Vanwege de vakantie was Joyce ook meegekomen. Zij heeft Frans geholpen om de shuttles weer netjes in rijtjes te leggen en bij elkaar te vegen. Joyce vond het helemaal geweldig. Ik iets minder, want Frans kon maar achter elkaar doorgaan met aangeven.... Maar goed, mijn conditie gaat ook vooruit, dus ik heb het allemaal wel kunnen redden. Mijn blaren helaas iets minder. Ik dacht dat ze wel redelijk goed geheeld waren, maar niets is minder waar. Ik krijg onder de bijna ingedroogde blaren gewoon weer nieuwe.... Zo erg dat ik volgens mijn kinderen een gat in mijn hand heb. (Tja, dat zegt mijn moeder al jaren....) Vanavond heb ik een nieuwe (nou ja, tweedehands..) auto gekregen. Een Toyota Yaris. In een supermooie lichtblauwe kleur. Ik ben er echt heel blij mee! Aankomende dinsdag krijg ik hem. Ik heb er een foto bijgedaan van mijn nieuwe autootje. Mooi he?

Ja hoor, vandaag was het zover! De afspraak bij de GGD voor de inentingen. Dit bleek alles mee te vallen, ik hoefde maar 1 prik. Eigenlijk de herhaling van de Hepatitis inenting die ik in 2002 al voor de W.C. in India had gehaald. Ik dacht dat dit niet meer geldig zou zijn, maar het maakte volgens de arts niets uit dat er al 6,5 jaar tussenzat. Hij is nu voor 25 jaar geldig, dus dat is mooi. Daar ben ik voorlopig vanaf! De D.T.T. inenting was nog geldig van 2002, die hoeft pas in 2012 evt. herhaald te worden. Al met al viel het dus erg mee. Vanochtend ook aan Gehandicaptensport Nederland allerlei gegevens doorgegeven voor de reis. Onder andere paspoortgegevens, en gegevens van de rolstoelen die meegaan. De luchtvaartmaatschappij wil dit allemaal weten voordat je meemag! Waarschijnlijk gaan wij zaterdag 5 september al vliegen. De definitieve data krijg ik zo spoedig mogelijk door!

Vanmorgen kwamen we bij Pellikaan voor een verrassing te staan. De zaal bleek bezet te zijn door een school die vandaag hun sportdag hield. Na wat geregel van Peter-Paul konden wij toch gebruik maken van een baan. Super, ook al was het dan een beetje druk in de hal. De hal was namelijk verdeeld in stukken voor diverse sporten, waaronder badminton, voetbal en basketbal. Het gebeurde dus nogal eens dat er een bal door het veld kwam rollen. En ook het piepjesapparaat had moeite om boven het kabaal uit te komen.  Ach ja, konden we gelijk trainen voor de concentratie. Helaas hadden we vandaag maar een korte training, want Frans moest om half 12 weer weg. Hij had nog een andere afspraak. Vandaar dat ik vandaag niet zo heel moe geworden ben. De volgende training is pas volgende week dinsdag, kunnen mooi alle blaren op mijn handen een beetje genezen!

Vandaag is mijn vriendin en dubbelmaatje Carol de Meijer geopereerd. Vanmorgen om 8:15 uur moest zij onder het mes. Hoewel ik heel blij ben dat ze alsnog besloten hebben om een borstamputatie uit te voeren, (Vorig jaar was dit allemaal onnodig, want er was toch geen kans op herstel..) vind ik het toch spannend allemaal en ben ik er vandaag wel erg mee bezig. Gelukkig kreeg ik vanmiddag een sms'je van haar. Ze was om 10:00 uur klaar en om 11:00 was ze weer wakker. Om 11:30 uur was ze weer op haar kamer. Of alles goed gegaan is, weet ik nog niet. Het enige wat ze vermeldde was dat ze veel bloed verloren had. Dat is wel jammer, want over een paar weken gaan ze ook nog bestralen, en daar wordt ze ook erg moe van. Als je bloed dan ook nog niet goed op peil is, dan zal dat haar herstel niet bevorderen. We wachten maar af, ik hoop haar vanavond even te spreken.

Frans is duidelijk in een opbouwende fase... Helemaal goed natuurlijk, maar ik hang momenteel een beetje over mijn laptop terwijl ik dit schrijf. Het piepjesschema, wordt steeds verder uitgebreid, zodat na het warmrollen het zweet al in straaltjes van mijn hoofd glijd. Nou ja, gewoon doorgaan, niet piepen. (Dat doet dat apparaat al...) Na het warmrijden, gingen we weer verder aan de slag met de slagen. We hebben ook vandaag weer veel kokers verwerkt! Vanuit de pols slaan, gaat nog niet zo goed, vandaar dat ik daarvoor nog extra oefeningen meegekregen heb om thuis te oefenen. Maar weet je?......... dat doe ik morgen wel, als ik weer een beetje bijgetrokken ben....

Effe bijtanken hoor!

Vanmiddag had ik Carol de Meijer aan de telefoon. Zij attendeerde mij op het feit dat er voor Seoel ook nog wel wat inentingen nodig zijn. Achteraf dom dat ik dat zelf niet bedacht heb, want voor de Wereld Cup in India waren ook een aantal spuitjes nodig. Helaas was ik zwanger van onze Mitchell toen ik voor een herhaling kon komen, dus die inentingen gelden niet meer. Ik heb dus direct contact gezocht met de GGD om een afspraak te maken, met mijn zorgverzekeraar om te kijken of dit vergoed wordt en uiteraard met de Bondscoach om een en ander met hem te overleggen. De afspraak staat er inmiddels. Maandag 27 juli mag ik komen. Al deze dingen regelen, geeft me toch echt het gevoel dat het nu allemaal echt dicht bij komt. En ik krijg er steeds meer zin in!

Warm, warm, warm.... En toch gewoon vol ertegenaan! Frans kent wat dat betreft geen genade. Nou ja, ik zal maar denken, zachte heelmeesters maken stinkende wonden. We hebben vanavond weer diverse oefeningen gedaan met rollen en slagvastheid. Daarnaast hebben we de gekapte drop geoefend. En ik moet zeggen, op een gegeven moment had ik hem door. Nu nog wat vastheid ontwikkelen erin, maar het begin is er. Wat dat betreft vind ik Frans echt een hele fijne trainer/coach. Ik heb echt het gevoel dat hij het voor elkaar krijgt om mij goed beslagen ten ijs te laten komen in Seoel. (Alhoewel ijs in Seoel??) Eerlijk gezegd verheug ik mij gewoon op de volgende training. Misschien dat Marcel dan ook meetraint, want die had aangegeven wel een aantal keer mee te willen trainen. Super! Zo fijn om te zien dat er mensen in mijn omgeving zijn die mij op diverse punten willen steunen!

De jumpsmasch gaan we de volgende keer trainen!

Vanavond hebben we de eerste selectietraining gehad. We werden om 19:00 uur verwacht in de Pellikaan Health en Racquet Club. Hier werden we heel gastvrij onthaald door Peter-Paul Stolk. Peter-Paul is salesmanager bij Pellikaan en mede verantwoordelijk voor onze trainingsmogelijkheid. Na een kort praatje, werden we naar de hal gebracht. Hier hebben we gelijk een foto gemaakt voor het logo van Pellikaan, zodat ik deze op mijn site kan zetten. Peter-Paul en Pellikaan, nogmaals BEDANKT!! Na deze kennismaking, was het dan toch echt tijd om te gaan trainen. Frans had zijn geliefde piepjesapparaat bij zich en liet mij eerst warm rijden op de baan. Dat warm worden, dat was zo gebeurd, want het was sowieso buiten al 26 graden, en binnen zo mogelijk nog warmer. Maar goed, dat mag de pret niet drukken. Trouwens, dat is een goede training voor Seoel, want daar zal het ook wel warm zijn. Daarna hebben we veel gecombineerde oefeningen gedaan. Veel met rijden en slagvastheid. Eerlijk gezegd had ik af en toe gewoon 'pap' in mijn armen, maar ik heb het wel helemaal vol kunnen houden. Aan het einde van de training had ik in ieder geval wel het gevoel dat ik voor het eerst sinds tijden weer eens echt getraind had. Ik hoop alleen dat ik morgen niet al te veel spierpijn heb.... Morgen ga ik namelijk nog met Marcel trainen voor de mix, voor komend seizoen. En donderdag ga ik er gewoon weer met Frans tegenaan. Wordt vervolgd......

Vandaag is het geregeld! We kunnen starten met de selectietrainingen voor de Wereldkampioenschappen!! Eindelijk hebben we een hal kunnen regelen en hebben we groen licht om te starten. Mag ook wel, want het komt steeds dichter bij.... Dus buiten de 'normale' training bij Irene, ga ik nu ook nog 2 x 2 uur per week getraind worden door onze bondscoach Frans Rademaker. Hij geeft al aan dat ik mijn borst nat kan maken, ik krijg geen moment rust blijkbaar... Nou ja, ik ga er helemaal voor, dus kom maar op! Wil ik direct gebruik maken van de gelegenheid om Pellikaan Health en Racquet Club te bedanken voor het beschikbaar stellen van hun geweldige accommodatie!!

Vanmorgen konden we lekker relaxed naar Sliedrecht rijden. Mijn eerste partij stond pas gepland om 12:15 uur. Dit was de halve finale tegen Neomy Kerssemakers. Deze partij was gauw bekeken, want met 21-3 en 21-6 heb ik van haar gewonnen. De finale was dus bereikt! Deze moest ik (zoals ik al verwacht had) tegen Carol de Meijer spelen. Eerst nog een beetje rondgehangen in de sporthal, want deze partij stond pas om 15:15 uur gepland. Wijnand, Joyce en Mitchell zijn toen nog maar even naar de speeltuin gegaan, want voor de kinderen duurt het anders wel erg lang. Maar goed, eindelijk ging ik dan tegen Carol de baan op. Het werd een spannende partij, want allebei waren we vastbesloten om te winnen! Het werd dan ook weer een driesetter met als uitslagen 15-21, 21-18 en 21-17. Ik heb hem gewonnen, maar het ging echt niet vanzelf..... Gelukkig werd ik aangemoedigd door het thuisfront! 2 gouden medailles heb ik dus mee naar huis kunnen nemen. Zo leuk om te zien hoe trots mijn kindjes zijn op hun mama die 2x Nederlands Kampioen geworden is!!

Vandaag was de eerste speeldag van het Nederlands Kampioenschap wat gehouden wordt in Sliedrecht. Een pittige dag, want er stonden 9 partijen op het programma. Als eerste kwamen de gemengddubbels aan bod. Voor dit toernooi had ik mij ingeschreven met Jordy Brouwer. Een lid van mijn club t.t.v. Irene. De laatste paar weken hebben we wel een aantal keer samen op de baan gestaan, maar dit bleek niet voldoende om door te gaan naar de kwartfinales. Jammer! Daarna kwamen de singles aan bod. Hier moest ik 3 partijen spelen en deze heb ik allemaal winnend afgesloten. (Zelfs tegen Carol de Meijer, maar die zal ik morgen nog wel een keer tegenkomen in de finale!) Met dit onderdeel heb ik dus in ieder geval de halve finales bereikt. Daarna werden er ook nog dubbels gespeeld. Dit was maar 1 poule, dus toen Carol en ik alle partijen gewonnen hadden, hadden we alvast 1 gouden medaille in de wacht gesleept! Morgen dus weer verder!

Tijdens de Badminton Europe Finals in Assen kwam ik in gesprek met Peter Blommaert van de Dunlop Slazenger Group. Tijdens dit gesprek kwamen we tot de conclusie dat zijn bedrijf, dat ook het bekende merk Carlton vertegenwoordigt, wellicht qua sponsoring wel iets voor mij kon betekenen. Dit gesprek hebben wij later voortgezet bij Dunlop Slazenger Benelux, welke gevestigd is in Eindhoven. Een vruchtbaar gesprek, want meteen kon ik allerlei materialen meenemen om te gaan gebruiken. Uiteraard ga ik mijn uiterste best doen om onze samenwerking zijn vruchten af te laten werpen. Aan het materiaal zal het in ieder geval niet liggen! Onderstaand persbericht is hierover de media ingestuurd:

- persbericht –

 Eindhoven, 11 juni 2009

Carlton sponsort toprolstoelbadmintonspeelster Anneke Wansink

Dunlop Slazenger International is met haar badmintonmerk Carlton een sponsorovereenkomst aangegaan met Anneke Wansink. 

Anneke Wansink, woonachtig in Tilburg, speelt rolstoelbadminton sinds 1995 en behoort sinds die tijd tot de internationale top.  

Na enkele jaren inactiviteit (geboorte van twee kinderen) is Anneke sinds 2008 weer op volle kracht actief in het rolstoelbadminton. Afgelopen mei wist zij nog het goud in het enkelspel en dubbelspel en zilver in het gemengdubbelspel tijdens de German Open op haar naam te schrijven.

Middels deze prestatie heeft Anneke kwalificatie voor het Wereldkampioenschap weten af te dwingen dat in september in Seoel zal plaatsvinden. Anneke was al eerder wereldkampioen in 1998, 2002 en 2003.

Komend weekend is Anneke één van de grote kanshebsters tijdens het Nederlands Kampioenschap rolstoelbadminton in Sliedrecht.

Voor vragen en/of verdere info kunt u contact opnemen met:

Peter Blommaert

B2B Manager / Productmanager Indoor

Dunlop Slazenger Benelux

Tel.       +31 (0)40 - 264 69 60

Fax      +31 (0)40 - 264 69 79

Mobiel  +31 (0)6 - 22 482 502

Email    peter@dunlopsports.nl

Zo leuk! Carol was gevraagd om de opening te doen voor dit grote valide badmintonevenement. Zij vroeg op haar beurt weer of ik met haar mee wilde gaan om de clinic die op zaterdag gegeven zou worden samen te verzorgen. Ook ik zou dan vrijdag al bij de opening aanwezig zijn en als gast uitgenodigd worden. Nou, willen zeer zeker, maar kunnen? Hoe zorg ik ervoor dat mijn kindjes onderdak zijn? Gelukkig waren mijn ouders direct bereid om te komen oppassen (waarvoor nogmaals bedankt!!), dus kon ik vrijdagmiddag rond een uur of 1 afreizen naar Assen. Rond kwart over vier kwam ik aan in het van der Valk hotel. Hier hadden Carol en ik samen een kamer. Carol was al vroeger aanwezig, want die heeft ook voor de jeugd die 's morgens heeft gespeeld de prijzen uitgereikt. Om 5 uur werden we verwacht in de Rackethal voor de officiële opening. Hiervoor mochten Carol en ik eerst samen op het center court slaan, waarna later de Burgemeester van Assen tegen Carol in de rolstoel mocht spelen. Op zich wel grappig, want dan ziet het publiek dat het niet zo simpel is als het eruit ziet. De burgemeester schoot bij de eerste slag al direct met zijn armen en benen de lucht in, maar sloeg wel mis.... Voor ons is dat spelen op zo'n valide badmintonbaan trouwens helemaal niks. Dit is namelijk een hele zachte vloer. Voor de valide spelers ideaal vanwege de vering, maar voor ons is het alsof je door een bak zand rijdt. Maar goed, het gaat om het idee. Na de opening begonnen dan de partijen. Hier hebben Carol en ik enorm van genoten om naar te kijken. Vooral de partijen van Dicky Palyama en Rachel van Cutsen waren een genot om te zien. 's Avonds werden we uitgenodigd door Walter Zijlstra om mee te gaan eten bij de Moriaan in Assen. Mocht u ooit in Assen in de buurt zijn, dan is dit restaurant zeker aan te raden! We hebben daar een hele gezellige avond gehad! Zo gezellig dat we pas om half 1 terug waren in het hotel. Gelukkig hoefden we geen spannende potten te spelen de volgende dag, alleen maar te kijken! We hadden al te horen gekregen dat er eigenlijk geen tijd was in de planning om de clinic te geven. Wel jammer natuurlijk, maar we hebben evengoed genoten van de mooie potten badminton. Zeker het behalen van de gouden medaille door Rachel van Cutsen was erg mooi om bij te zijn. Na de laatste finale waren we ook nog uitgenodigd op de feestavond die aansluitend plaatsvond.  Hier zijn we niet echt lang gebleven, want er stond ook nog een rit van 2,5 uur op de planning. Na heerlijk te hebben gegeten ben ik dan ook weer richting Tilburg gegaan. Al met al een paar fijne dagen!

Dinsdag 2 juni kreeg ik van onze bondscoach Frans Rademakers te horen dat Carol de Meijer en ik geselecteerd zijn voor het W.K. van 7 t/m 12 september in Seoel. Carol en ik komen daar beiden uit in het enkelspel en samen spelen we de dubbel. Na het horen van dit bericht, heb ik wel even een rondedansje gedaan. Yess! Voor het eerst sinds 6 jaar weer naar een W.K.!!

Afgelopen weekend was het dan zover. Voor het eerst sinds 2005 weer met de Nederlandse Selectie op pad voor een internationaal evenement. Ik vond het best wel spannend. Je moet toch weer even een beetje bekijken wat de tegenstanders inmiddels bijgeleerd hebben en wat voor nieuw talent er allemaal bijgekomen is. Daarnaast was het nog maar de vraag of ik ook nog zou gaan mixen op dit toernooi. Onze selectie bestond namelijk uit 2 heren en 3 dames. De bondscoach had besloten dat ik zou uitkomen in het enkelspel en met Carol de Meijer in het dubbelspel. Maar gelukkig was er nog een heer over, zodat ik met een gelegenheidspartner ook voor de mix uit kon komen. Fijn, want ik ben er niet zo van om zo lang in een sporthal rond te hangen en maar te moeten wachten tot mijn onderdeel eindelijk eens aan de beurt is. Ik heb altijd het idee dat ik dan helemaal indut zeg maar.... Het spelen ging lekker. Het was wel enorm warm in de hal, waardoor de shuttles echt heel snel gingen, maar dat is een kwestie van je spel aanpassen. De mix kwam als eerste aan bod. Met mijn gelegenheidpartner Robert Prem sloegen wij ons naar de finale op zondag. Eerlijk gezegd had ik dit niet verwacht. Zeker niet omdat we de 2 Nederlandse koppels versloegen! Op zaterdag begonnen we met het enkelspel en daarna de dubbel. Het enkelspel was wel een beetje dubieus. Ik moest namelijk in de voorrondes al tegen Carol spelen. Hierdoor was het voor Duitsland zeker dat er uiteindelijk een Duitse in de finale zou staan. Helaas kwamen we hier te laat achter, zodat dit niet meer teruggedraaid kon worden. Dit betekende dus wel dat Carol onder een dame eindigde waarvan ze in de voorrondes had gewonnen. Ingewikkeld uitleggen, maar gewoon niet eerlijk. Maar goed, we konden onze frustratie hierover kwijt in het dubbelspel wat later die middag nog gespeeld werd. Uiteindelijk had ik mijzelf voor 3 finales gekwalificeerd. Als eerste mochten we de dubbelfinale spelen. Carol en ik wisten deze partij tegen Carola Bohn en Elke Rongen vrij makkelijk op onze naam te schrijven met 21-19 en 21-11. Daarna was de mix aan de beurt. Helaas verloren we deze partij van Siegmund Mainka en Corinna Gerdum met 21-6 en 21-14. Jammer maar evengoed een mooie prestatie! Als laatste kwam de finalepartij voor het enkelspel aan de beurt. Deze partij heb ik zonder problemen op mijn naam weten te zetten. Ik moest uitkomen tegen Elke Rongen uit Duitsland. De uitslagen werden uiteindelijk 21-8 en 21-13. Met deze partij zat het toernooi er voor mij op. Na de prijsuitreiking en het afscheid nemen van oude en nieuwe vrienden keerde het team dan ook weer richting Nederland. Gelukkig wilde de bondscoach voor mij rijden, zodat ik niet dit hele stuk zelf achter het stuur hoefde te zitten. Want eerlijk is eerlijk, na zo'n weekend ben ik toch wel behoorlijk afgedraaid. Maar dat maakt niet uit. Ik heb een beregezellig weekend gehad en ik ben ook heel blij met mijn behaalde resultaten! Toch maar weer 2x goud en 1x zilver!!!!